Vannacht heb ik weer aan je gedacht. Ik heb een onstilbare honger, al dagen raak ik niet verzadigd, wat ik ook eet. In bed dacht ik aan de keer dat we over mijn dorst spraken. Ik zei dat ik dacht diabetes te hebben en jij vroeg me waarom ik dat dacht. ‘Ik heb steeds zo’n dorst,’ zei ik. Jij zei dat de kans groot was dat ik alleen maar dorst had omdat ik vocht nodig had en vroeg me of er andere aanwijzingen voor diabetes waren. Die aanwijzingen vond ik niet. Je zei dat ik niet naar de dokter hoefde en gewoon moest drinken. Ik geloofde je niet, maar was evengoed opgelucht dat iemand voor me besloot dat ik niet naar de dokter hoefde.
Inmiddels herken ik dorst als een teken van dat ik goed met mezelf in contact sta.
Toen ik de slaap vannacht niet kon vatten was ik ineens weer bang voor diabetes. Ik heb laatst een training over diabetesmedicatie gevolgd en ben het meeste weer vergeten omdat ik niet werk met mensen die diabetes hebben. Ik herinner me vaag iets over honger geleerd te hebben, maar ik weet niet meer waar die honger een signaal van is. Toen ik voor de tweede keer vannacht op de wc zat dacht ik: dit is mis. Je moet niet te veel plassen, dat weet ik nog.
Ik heb geen afspraak met de dokter gemaakt. Wel heb ik vandaag bij de Lidl veel groente en fruit gehaald. Vanmiddag heb ik een grote salade gegeten. Zo hoop ik de mogelijke symptomen van mijn nieuwe ziekte om te keren, voordat ik überhaupt te weten kom of ik echt ziek was geworden. Een beetje zoals ik voorheen inlogde bij het CJIB om een betalingsregeling te treffen, al voordat ik met een schaar alle ongeopende post openritste.
Ik neem vaak verantwoordelijkheid voor wat ik verkeerd heb gedaan vlak voordat ik met de gevolgen geconfronteerd word. Zo heb ik altijd een weerwoord: het is al opgelost. Dat is een terugkerend patroon en ik vraag me af op welke manier dat in mijn persoonlijke relaties tot uiting komt. Jij zou me dat kunnen vertellen denk ik, maar misschien kom ik zelfstandig uiteindelijk ook tot inzicht over wat dit patroon betekent.
Vorig jaar kwam ik eens iemand tegen met wie ik groepstherapie had gevolgd. Ze vertelde me dat in haar alle therapeutische processen na het einde van de groepstherapie vrij gestopt waren en dat ze er niet meer zo mee bezig was. Ik weet niet of het goed is, maar dat herken ik niet. Het blijft stromen, alles wat ik heb geleerd, al ben ik blij dat het niet meer zo hard kolkt van binnen.
Liefs,
J
Geef een reactie