Ik ga iets doen waarvan ik zou moeten weten dat het niet werkt, ik heb namelijk bepaald dat ik vanaf april gewoon weer meedoe aan het normale leven, dat ik niet meer overbelast ben. Misschien moet ik af en toe nog rustig aandoen, maar ik ben er klaar mee mezelf te preserveren. Het afgelopen halfjaar heb ik nauwelijks gedronken, ik heb mijn veertigste verjaardag niet gevierd en ben op oudejaarsdag op tijd naar bed gegaan. Alles voor rust en herstel, maar ik wil de kroeg weer eens in.
Mijn graslelie heeft ongelooflijk veel kinderen. Ik denk erover hem te verpotten, misschien wordt hij dan enorm. Herinner jij je nog dat ik je jaren geleden vertelde dat ik alle planten dood had laten gaan doordat ik maandenlang niet in mijn woonkamer durfde te komen? Het voelde lang als iets dat aan me kleefde, alles laten sterven. Nu denk ik: planten in potten houden is überhaupt bespottelijk, het is niet mijn fout dat dat een keer misgaat, maar misschien moeten we als samenleving besluiten dat we planten in potten geen wenselijke situatie vinden,
Ik denk vaak aan de eenzaamheid van potplanten, die vaak geen andere planten hebben om via de wortels mee te communiceren, maar dat is allemaal invulling, ik heb er geen verstand van. Ik probeer veel kwesties los te laten zolang ik niet de energie heb me er echt in te verdiepen, maar de graslelie die het zo goed doet staat met een andere grassoort in de pot, ik denk dat dat iets zegt. Soms stel ik me voor dat ze samen over me praten.
Liefs,
J
Geef een reactie