Ik vind mezelf hier verlegen. De groottte van de stad overweldigt me, hoe hoog de gebouwen zijn, hoe veel het verkeer, hoe warm het is. De kleine dingen die anders zijn, dat er overal elektriciteitsdraden hangen, ik vind ze prachtig, een door de hele stad gesponnen web. Hoe rustig veel mensen zijn, ondanks de drukte van de stad.
Als ik naar de winkel ga om water te halen, wil ik de winkelmedewerker begroeten. Sawadika, hoor ik mezelf op mijn allerzachtst zeggen. Ik voel mijn wangen een beetje kleuren. Dit is de stem die onder de zelfverzekerdheid, routine en jovialiteit zit. Een kleine stem, die alles spannend vindt.
Geef een reactie