Wat ik heb geleerd: je hoeft het niet met plezier te doen. Dit gaat op voor zo ongeveer alles wat ik voorheen meed om aan mijn tegenzin te ontsnappen. Een groot deel van de dingen die ik vroeger deed terwijl ik hard werkte mijn aversie te onderdrukken schijn je juist weer niet te moeten doen als je er geen zin in hebt.
Vandaag is tegenzindag. Ik zet vrolijke muziek op, want je hoeft het niet zwaarder te maken dan nodig, en met Club Tropicana werk ik de lijst die ik gisteravond maakte punt voor punt af. Vaatwasser uitpakken, vaatwasser inpakken. Factuur sturen. Stofzuigen. De berg met schone was opruimen. De berg met vieze was wassen. Kleding naar de kledingcontainer brengen. Drie seo-teksten schrijven. De statiegeldflessen inleveren. Mijn beschikbaarheid doorgeven aan een bemiddelingsbureau. Planten water geven. Het oud papier wegbrengen. Datingapps verwijderen. Kattenvoer kopen. Stofzuigen. Een pakketje halen. Mijn haren verven. Stofzuigen.
Handen uit de mouwen, gezicht lang.
Zo halverwege de lijst komt het moment waarop je verwacht dat het leuk wordt. Je hebt zo veel tiktoktherapeuten gezien dat je bent gaan geloven in een moeiteloze maakbaarheid, dat een halve dag hard werken beloond wordt met een karakterhervorming die ervoor zorgt dat je je voortaan met een Mary Poppins-achtige moeiteloosheid door het leven beweegt. Zulke verwachtingen keren zich tegen je, je moet de tegenzin omarmen, hen als een soort knorrige friend zien die soms zomaar aan komt waaien, als iemand die je de hele dag onder je hoede hebt. Hoor hun gemopper aan, ga er niet op in, doe ondertussen je werk. Met wat geluk staan je samen tegen een uur of drie samen Mr. Blue Sky mee te zingen, en anders maar niet.
Hou tegenzin even stevig vast aan het einde van de dag, bedank elkaar, zeg: je hebt hard gewerkt. Ga ook als je het samen zwaar had zonder ruzie slapen, je weet nooit wanneer jullie elkaar weer zien.
Geef een reactie