Vandaag ging ik naar de oma die ik nauwelijks zie om redenen waar we niet over praten.
‘Och, moi!’ riep oma verbaasd toen ik binnenstapte. ‘Kind, wat doe jij hier?’
‘Ik had zin in een kopje koffie,’ zei ik.
Oma zette koffie voor mij, thee voor zichzelf. Ze bewoog trager dan de laatste keer dat we elkaar zagen, liep iets meer voorovergebogen.
Oma haar papegaai was dood. Al een halfjaar. Ik werkte inmiddels voor andere opdrachtgevers. Oma had in een huisje op de Veluwe gezeten. Ik reed nog steeds in mijn gele auto. Oma had een spuit in haar oog gemoeten en dat was haar erg meegevallen. Ik was naar Jordanië en Marokko geweest.
‘Dat je dat durft,’ zei oma. ‘Zo ver weg.’
Als ik antwoordde zette oma haar linkerhand om haar oor, om me beter te verstaan.
‘Heb je al weer een vriend?’ vroeg oma.
‘Ik heb geen mannen meer in mijn leven,’ zei ik.
Oma keek me aan en nam een slok van haar thee.
‘Ik ben overgestapt,’ zei ik.
‘Oh,’ zei oma.
‘Leek me beter.’
‘Oké,’ zei oma. ‘En de kat, is daar ook nog steeds alles goed mee?
Geef een reactie