En dit is het grootste geluk: oma die de telefoon opneemt. Oma die de telefoon opneemt terwijl ik er al van uitging dat ze dat niet zou doen, omdat ze niet altijd meer weet hoe dat moet. Oma die de telefoon opneemt en aan wie ik vraag wat ze gegeten heeft en dat ze antwoordt en dat er even niets doorklinkt van verwarring. Oma de telefoon opneemt en stamppot snijbonen heeft gegeten en niet furieus is om redenen die voor mij niet te doorgronden zijn. Oma die vraagt naar hoe het met me gaat. Oma die zegt dat ze niets meemaakt en dat ik dan zeg dat ik ook niets meemaak en dat oma dan zegt dat we maar gewoon door moeten gaan, precies zoals we dat altijd tegen elkaar zeggen. Oma die zegt dat ze blij is dat ze sneeuw weg is, maar het nog wel te koud vindt. Oma die zich zorgen maakt over hoe oud haar hond is en hoe veel hij slaapt. Oma die na een stilte die valt het gesprek zelf weer oppakt. Oma die vertelt dat ze dit jaar negentig wordt. Oma die hoort dat ik binnenkort naar Marokko ga en enthousiast reageert en zegt dat ik moet genieten van het leven. Oma die vertelt over haar vakanties met opa en dat ze nooit bang was voor vliegen. Oma die vertelt dat ze op televisie een huilende vrouw ziet en een andere vrouw die de huilende vrouw aait, oma die vraagt of ik dat ook zie, het wordt nu uitgezonden op zes. Oma die ‘maar afijn, ik ga weer verder’ zegt en dat we ophangen en dat ik zeg ‘doei oma, doei lieve oma, doei, doei, doei lieve oma’ net zo lang als ze mij altijd uitzwaait vanaf haar balkon, precies tot het moment dat de ander niet meer binnen bereik is.
Er is zo veel zo kleins, er is zo veel om aan vast te houden.
Geef een reactie