Skip to content

Onthouden

Written by

Jirke

Als je besluit iets of iemand te zijn, is het belangrijk dat je dat onthoudt.

Gisteren begon ik met lichttherapie. Het gaat goed met me en om ervoor te zorgen dat dat zo blijft ga ik ’s winters af en toe naar het ziekenhuis om daar een week lang in de vroege ochtend drie kwartier voor een heel felle lamp te zitten. 

Ik parkeerde mijn auto in de buurt van het ziekenhuis, vlak bij het huis van een ex. Toen ik bij hem wegging was ik heel ziek, ik denk niet dat hij dat doorhad, met hem ging het ook niet geweldig. Na onze breuk vroeg hij of ik ergens over met hem wilde praten, dat wilde ik niet. Hij vroeg het nog eens en toen werd ik doodsbang voor hem.

Het was me lang onduidelijk hoe het kon dat ik zo bang was, was, op elke straathoek had ik angst hem tegen te komen en ik meed zijn wijk als de pest. Nu ik zijn straat weer eens inkeek vond ik het allemaal niet zo vreemd meer, ik was in die tijd tenslotte ziek en had spanning over alles. Bovendien was het lastig geweest om bij hem weg te gaan. Toen ik hem vertelde dat ik geen relatie meer met hem wilde hadden we een lang gesprek. Hij stelde veel vragen, ik gaf verduidelijking. Na een uur of wat besefte ik: je vraagt niet om verheldering, je zoekt naar gaten in mijn redenatie, een argument om onderuit te halen, een manier om me te laten blijven. Dat gesprek was te gecompliceerd om me goed staande in te houden. 

Bijna een maand geleden besloot ik dat ik weer een lezer was. Ik wilde niet blijven vasthouden aan wat er allemaal zo lang niet lukte in mijn leven. Als ik besloot iets te zijn, dan was ik het ook. Dat betekende dat ik, als ik wekenlang niet had gelezen, niet wéér tegen mezelf hoefde te zeggen dat ik gefaald had in mijn poging dagelijks een boek te pakken, nee, ik was gewoon even vergeten dat ik een lezer ben.

(Toen ik depressief was vergat ik constant bijna alles, die persoon ben ik niet meer, ook dat moet ik onthouden.)

Ik nam Moskou op sterk water mee naar lichttherapie. De lichttherapiemensen raden aan te lezen als je voor de lamp zit, na elke pagina even in het licht te kijken. Ik las en moest soms hardop lachen, fronste ook veel over zoveel droevigs. Of misschien kwam het door de felle lamp. Ik dacht, volgens mij heb ik het boek binnen een maand uit, dat is me lang niet meer gelukt.

Mijn ex kwam ik niet tegen, maar toen ik naar huis reed zag ik een vriend van vroeger lopen. Hij droeg een kind in een draagzak. We verloren op een onprettige manier contact toen ik ziek was, ik was lang gekwetst, hij waarschijnlijk ook, ik heb hem lang van alles verweten, hij mij waarschijnlijk ook. We waren beiden niet op ons best. Inmiddels ben ik op ons beiden niet meer boos.

Even dacht ik, ik rem af, zeg hallo. We zouden het fijn vinden om te zien dat het goed gaat met de ander. Toen herinnerde me ik wie ik ben, reed door.

Previous article

Op een dag word je wakker

Next article

De lente

Join the discussion

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.