We hadden ons met onze bagage ingebouwd op een vierzitsplek en er kwam een man met een enorme aluminium koffer bij ons zitten. Hij droeg zijn haar strak in een bewegingsloos naar achter gekamd model en rook naar after shave.
De man was aan het bellen. Zijn gesprekspartner stond zachtjes op de speaker, voor ons nauwelijks te verstaan. Als de man sprak hield hij de telefoon horizontaal voor zijn mond, als hij even luisterde bracht hij de telefoon naar zijn oor.
De man sprak luid en in het Engels. Hij had het over sales, over turnovers, over wat de customers niet weten, over tachtig procent en vierenveertig procent, over pushing trough.
Lola en ik konden elkaar niet verstaan als de man sprak. Even dacht ik dat de man zijn gesprek snel zou afronden, het bestond in mijn hoofd niet dat iemand zo ongegeneerd luid zat te vergaderen. Tot aan station Assen zocht ik geduldig naar de momenten waarop de man stil was en naar zijn gesprekspartner luisterde als ik Lola wat wilde vertellen, maar toen we Assen voorbij waren wist ik: dit gaat nog wel even duren.
Ik zat schuin tegenover de man en probeerde oogcontact te maken. Onmogelijk. Hij bleef maar recht voor zich uitkijken terwijl hij doorratelde over pipelines en closing deals. Het had iets mechanisch, onmenselijk haast, het functioneren van de man.
De mensen in het zitje naast ons keken fronsend naar de man. Een breidende vrouw moest een beetje lachen.
Ik probeerde met een handgebaar de aandacht van de man te trekken. Zonder succes. Even overwoog ik om hem te vragen zijn gesprek te beëindigen, maar ik had het gevoel dat de man zijn vergadering hier veel te belangrijk voor vond, en bovendien was het gedrag van de vergaderende man zo merkwaardig dat hij me een beetje intimideerde.
De kans bestond dat de man nog 1,5 uur naast ons zou zitten bellen, en ik weet niet goed hoe het ontstond, maar ineens haalden Lola en ik het beste uit de kast om de vergadering te verstoren: omgevingsgeluid produceren.
We begonnen educatief.
‘Ik wil het even hebben over womens rights,’ zei Lola.
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik wil het graag hebben over trans rights.’
Lola en ik sneden beurtelings relevante thema’s aan.
Ik keek met een schuin oog naar de man. Hij zette vergadering voort, nog steeds met zijn blik strak naar voren gericht. Mogelijk kreeg niet mee wat er gebeurde, maar waarschijnlijk wilde hij zich onverstoorbaar tonen.
Freedom of movement. Abortion. Non-monogamy. Niets stoorde de man zichtbaar.
‘Zullen we het nog even hebben over de seks die we gisteren hebben gehad?’ vroeg Lola.
‘Je bedoelt de gay seks?‘ vroeg ik.
Ik keek naar de man. Leek zijn gezichtsuitdrukking nou iets veranderd?
‘Kinks,’ zei ik.
‘Ik heb een nieuwe cuck chair,’ zei Lola.
‘Ropes,’ zei ik.
‘Whips,’ zei Lola.
De man haalde zijn telefoon bij zijn gezicht weg en keek naar het scherm. Had hij opgehangen?
‘Swingers.’
‘Edging.’
De man keek weer strak voor zich uit en stak zijn telefoon in zijn broekzak.
‘Vulva.
‘Clitoris.
Make a woman come.
Zonder zijn blik van de eeuwigheid af te halen schoof de man het handvat van zijn koffer uit, stond op, liep richting het balkon.
Geef een reactie