In de donkere maanden ben in mijn eentje verantwoordelijk voor minstens tien procent van de bezoeken aan zonoponder.nl.
Vanaf ergens halverwege november tel ik de dagen af tot aan de kortste dag, tot aan dat de dagen weer lengen. Vanaf dan blijft het ’s middags steeds wat langer licht, al komt de zon in de eerste dagen na de kortste dag nog steeds wat later op. Ik kijk uit naar alle mijlpalen; het moment waarop de ochtenden steeds wat eerder licht beginnen te worden, het moment waarop de zon pas om vijf uur ondergaat (morgen!), de dag waarop de zon al om acht uur op is.
Ik heb last van winterdepressies, ik krijg daar lichttherapie voor. Dat helpt aardig, maar neemt niet alles weg.
Het fijnst aan winterdepressies is dat ze eindig zijn. En als je ze maar vaak genoeg meemaakt: voorspelbaar. Bij mij begint er in september een kleine somberte te sluimeren, in december is het zwaar en ergens in maart krijg ik een klap die me op de een of andere manier altijd overvalt.
’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of t wer altied wel weer licht. Nog twee maanden tot aan de klap.
En ik wil niet somber doen, ik geloof niet dat ik me momenteel bijzonder terneergeslagen voel, maar na de klap is de wereld er weer, of eigenlijk is de wereld er altijd, en ik kan aftellen wat ik wil, maar misschien heb ik me vergist toen ik dacht dat donkere dagen te maken hadden met de hoeveelheid lichturen, laat de duur van de echte donkerte zich niet voorspellen, is het donker niet iets om lijdzaam uit te zitten, maar iets om je verantwoordelijk voor en onderdeel van te voelen, iets om strijdbaar tegen te gaan.
Geef een reactie