Op het slepend dieptepunt van mijn depressie, lang geleden, lag ik jaren in een vervuild huis YouTube-video’s te kijken van Jeffrey Star die liet zien hoeveel designertassen hij in zijn weerzinwekkend grote inloopkast had staan. Ik had voor alles angst en met Youtube hield ik de wereld buiten.
Zo nu en dan bereikte me iets over hoe door toedoen van Frontex weer mensen waren verdronken in zee. Ik moet naar zee om iets te doen, dacht ik dan. Om vervolgens YouTube weer aan te zetten, want ik was natuurlijk totaal niet bij machte om maar iets te veranderen aan zoiets groots.
Op weg uit mijn depressie heb ik veel geleerd. Over mezelf, over mijn omgeving, over de wereld daarbuiten. Ik beschouw mezelf niet als compleet onwetend, maar met de wereld bleek veel meer mis dan ik tot dan toe had meegekregen. Het was overweldigend; opgelapt worden om zonder angst de wereld buiten mijn slaapkamer tegemoet te kunnen treden, heel veel moois ontdekken, maar ook te leren over hoe veel afschuwelijks er gebeurt, en over dat die afschuwelijke dingen allemaal met elkaar samenhangen.
Ik ging op zoek naar mensen die mijn zorgen deelden. Ze vertelden me dat je wereld in je eentje inderdaad niet kan redden, maar dat je door samen met anderen proberen een tegenkracht te leveren aan wat er mis is en te werken aan alternatieve structuren wel iets concreets kan doen.
In korte tijd ontmoette ik veel nieuwe mensen, deed mijn best tegenkracht te leveren, had ik meer plezier dan in ik in lange tijd had gehad, ontdekte ik totaal nieuwe kanten van mezelf, maakte ik prachtige plannen en niet eerder gemaakte fouten, werkte ik hard om mezelf financiële stabiliteit te geven, en toen raakte ik door hoe ik in alle enthousiasme mijn leven zo snel mogelijk in de een andere richting wilde sturen enorm overbelast.
Natuurlijk raakte ik overbelast, denk ik nu.
Toen niets meer lukte, ontsloeg ik mezelf van alle verantwoordelijkheid behalve beter worden. Niets doen was inmiddels lastiger voor me geworden dan iets doen. En nu ik langzaam mijn hoofd weer wat op kan houden en de wereld binnen kan laten komen denk ik: het is allemaal nog veel erger dan het was. Het wordt alleen maar erger dan het was. Alleen weet ik nu dat er iets bestaat tussen in mijn eentje de wereld moeten redden en al mijn wakkere uren doorbrengen in bed.
Geef een reactie