Skip to content

De receptioniste – het vertrek

Written by

Jirke

De receptioniste – het vertrek is het vervolg op De receptioniste – de aankomst, een verhaal waarvan ik nog niet de moed heb gehad het te schrijven.

Ik was zo blij dat ik niets meer met de GGZ te maken had. Niet met de psycholoog, niet met de hoofdbehandelaar, niet met de psychiatrisch verpleegkundige. Niet met de trappen die ik, omdat ik me zo bekeken en beoordeeld voelde, steeds keurig nam in plaats van met de lift naar boven te gaan. Niet met groepstherapie, niet met EMDR, CGT, schematherapie. Niet met herinneringen ophalen die zo oud zijn dat ik er geen woorden aan kan geven. Niet met de gebrekkige communicatie tussen GGZ, huisarts en apotheek. Niet met de tissues die me aangereikt werden. En niet meer met de receptioniste, dat was nog de grootste verlossing, nooit meer met de receptioniste te hoeven praten.

(Iedereen die de neiging heeft om al handenwrijvend cijfers over de recidiviteit van mentale aandoeningen op te zoeken en met me te delen kan zich de moeite besparen, ik ben bekend met de mogelijkheid dat ik ooit weer behandeld moet worden binnen de geestelijke gezondheidszorg, ik hoop vooral dat er nieuwe medewerkers achter de balie zitten als het zover is.)

Vanochtend haalde ik medicatie uit de afhaalautomaat bij de apotheek. Ik heb de afgelopen tijd veel gejubeld over stoppen met medicatie, dat betekende niet dat ik helemaal geen pillen meer gebruik, het betekende dat ik de pillen die bij mij voor de vervelendste bijeffecten zorgen kan laten staan. 

Elke dag slik ik twee pillen. Een ’s ochtends en een ’s middags. Ze zorgen dat de motor blijft draaien, of misschien eerder dat de ketting niet van het tandwiel schiet en er niets gebeurt terwijl ik wel heel hard aan het trappen ben, of misschien zijn er nog betere metaforen te bedenken, maar de pillen helpen me te functioneren, dat is het belangrijkste. Zestig pillen per maand, meer is vooralsnog niet nodig om mij een beetje gezellig mee te laten doen.

Vanmorgen haalde ik medicatie uit de afhaalautomaat bij de apotheek. Het was maar een heel klein doosje met veertien pillen. Zo nodig 1 keer per dag 1 tablet stond er op de verpakking. Ik herkende de hoeveelheid pillen en de instructie op het doosje; het was wat ik kreeg toen ik de medicatie lang geleden voor het eerst voorgeschreven kreeg, om twee weken uit te proberen. 

Ik belde met de assistente om te vertellen dat het recept dat bij de huisarts bekend staat niet klopte. 
‘Wat vreemd,’ zei de assistente. ‘Je hebt maar voor twee weken pillen voorgeschreven gekregen.’
Ze klonk erg vriendelijk. 
‘De dosering klopt ook niet,’ zei ik. ‘Ik moet twee pillen per dag, op het doosje staat dat ik er per dag één slik.’
‘Maar dan kan je hier maar een week mee vooruit,’ zei de assistente. 
Ik kon merken dat ze welwillend was.
‘Staat er iets over de medicatie vermeld in de afsluitende brief die mijn behandelaar naar de huisarts heeft gestuurd?’ vroeg ik.
De assistente zocht de brief erbij. 
‘Een pil per dag,’ zei ze. ‘Dat staat in de brief.’
‘Verdorie,’ zei ik.
De pillen die ik slik zijn van het soort dat populair is voor recreatief gebruik, dus ik wist dat ik met alleen een vriendelijk verhaal de dosering niet aangepast zou krijgen.
‘Ik bel de GGZ wel,’ zei ik.

 

Houd vol! Binnenkort vertel ik hoe het verder ging in De receptioniste – het vertrek II

Previous article

De alternatieven

Next article

De receptioniste - het vertrek II

Join the discussion

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.