Ik heb zo lang ik zelf mijn administratie moet doen angst gehad voor de brievenbus. Het maakte me fan van Het Boek Ont, dat ik laatst uitleende aan iemand die het niet om door te komen wittemannenleed vond. Daar is eigenlijk weinig tegenin te brengen. Ik wilde nog zeggen dat ik het boek zelf prima doorkwam, maar ik vraag me af of ik het daadwerkelijk uitgelezen heb.
In plaats van een club te beginnen, ging ik in therapie. We zochten naar elke mogelijke oorzaak van mijn angst en vermijdingsdrang, EMDR’den wat af, maar de brievenbus in mijn portiek bleef een afschuwelijke en liefst te vermijden zaak. Een zaak met een piepend metalen deurtje dat ik alleen kon openen als niemand toekeek, als ik diep inademde en heel langzaam door mijn mond weer uit, een beetje dezelfde omstandigheden waaronder je een piercing laat zetten.
Pas tijdens het afronden van therapie, toen ik me op alle gebieden behalve dat van dat ellendige postprobleem een doorsnee functioneel mens voelde, begon ik het zat te raken. Ik had mijn psycholoog gezegd dat ik dacht het nu zelf wel op te kunnen lossen met die post en brievenbus, en er lag de afspraak dat ik binnen een paar maanden terug mocht komen als dat niet lukte.
Ik haalde een pak dinosaurusstickers bij de Action, legde de vellen op de salontafel, sprak met mezelf af dat ik iedere dag waarop ik zowel de brievenbus als de post opende een sticker in mijn agenda mocht plakken, beloofde mezelf een obsceen decadente beautybehandeling bij een pretentieuze salon in Eelde als ik honderd stickers had verzameld, en nog voor het halen van de honderd stickers voldoende in zicht kwam om ze te tellen vond ik het stickerplakken al te veel gedoe naast de rest van de levensverplichtingen. De administratie was inmiddels aardig op orde geraakt.
Ik wil er maar mee zeggen, wellicht aan mezelf dan aan wie dit leest, waarschijnlijk is er meer dat ik mezelf aan kan leren door het maar vaak genoeg te doen.
Het plezier in schrijven was ik de afgelopen jaren haast volledig kwijtgeraakt, ik overwoog de stille dood van J. Poetijn en het voelt houterig het schrijven weer tot leven te wekken. Maar als ik deze maand dagelijks schrijf, misschien ook volgende maand, gaat het straks weer vanzelf, net zoals nu met de brievenbus.
Geef een reactie