Skip to content

Dag psycholoog,

Written by

Jirke

Onlangs reed ik met de auto naar Luxemburg. Het was donker en spitsuur toen ik België binnenreed. Even later begon het ook nog flink te sneeuwen. De wegen leken vlak, maar ik reed door een hevig glooiend landschap. Ik veroorzaakte bijna een ongeluk toen ik een auto wilde inhalen zonder eerst terug te schakelen. Het was reuzespannend en toch had ik er vertrouwen in dat ik veilig aan zou komen. Ik reed soms in een traag tempo op de rechter rijbaan, als het veilig voelde schakelde ik terug en haalde ik auto’s in.

Ik moest denken aan een oefening die je me gaf omdat ik moest voelen. Intergenerationeel trauma kunnen uitleggen, beseffen dat er meer hiaten in mijn opvoeding hebben gezeten dan ik zelf kon vullen, begrijpen dat een ex alle grenzen waarvan ik niet wist dat ik ze had heeft overschreden, snappen hoe het kon dat ik mijn eigen grenzen niet herkende, het was allemaal niet genoeg. Ik moest voelen en je gaf me de meest eenvoudige en onmogelijke opdrachten mee.

Sta in de supermarkt voordat je in de rij gaat staan bewust stil bij welke rij je kiest. Waarom voelt deze rij beter aan dan de andere rij?

(Terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik sinds het doen van deze oefening geen last meer heb gehad van een ergernis die me jarenlang plaagde: in de traagste rij voor de kassa staan. Ik let niet meer op de andere rij. Misschien kies ik ook vaker voor de zelfscankassa, maar dat vind ik voor het verhaal minder mooi.)

We hebben elkaar al meer dan anderhalf jaar niet gezien. Nadat mijn behandeling door jou stopte bleef ik binnen de ggz-instelling waar je werkt. Mijn stemming werd in de gaten gehouden, ik bouwde onder begeleiding de door jullie voorgeschreven antidepressiva weer af en maakte van de tijd en gelegenheid gebruik om bij andere behandelaren een aantal side quests uit te voeren.

Ik heb de neiging je een bericht te sturen vaak onderdrukt. Niet alleen in de periode dat jij me behandelde en ik mijn mededeling best kon bewaren tot ik je weer zag, ook daarna wilde ik soms graag dingen met je delen. Meestal ging het erover dat ik iets had gedaan dat ik niet voor mogelijk had gehouden. Het vuilnis weggooien, een stapel post openen voordat het gevolgen had, een goed gesprek hebben met Oscar. Een wandelingetje maken.

Ik heb zelden iemand ontmoet die resoluut en zonder aarzeling de vinger op pijnlijke plekken kan leggen en tegelijkertijd zo oprecht de kleinste stappen weet te bejubelen. Tijdens de gesprekken met jou dacht ik dat de belangrijke lessen in die pijnlijke plekken zaten, inmiddels denk ik dat ik meer van de complimenten heb geleerd dan ik voorheen besefte.

Ergens kreeg ik door dat ik op de momenten dat ik mijn prestaties met je wilde delen trots was op mezelf. Vanaf toen verdween de behoefte om je berichten te sturen grotendeels.

Over twee weken heb ik mijn laatste gesprek bij de ggz. Ik ga vertellen over het monster dat me langzaam vastgreep nadat ik een aantal weken geleden helemaal met antidepressiva stopte. Over hoe bang ik was toen ik het herkende, over hoe groot en hard het monster was. Ik ga vertellen dat ik het beest in de bek gespuugd heb. Ik ga vertellen het monster niet kleiner is geworden, maar ik wel veel sterker. Ik ga vertellen dat ik het nu zelf aankan. 

Toen ik anderhalf jaar geleden mijn laatste gesprek met jou had vroeg je of ik goed was in afscheid nemen. Ik begreep het nut van die vraag niet. Inmiddels weet ik dat ik er niet goed in ben, dat ik soms nog steeds te laat doorheb dat een afscheid me raakt. 

Het is nu winter, niet het seizoen waarin ik het beste functioneer. Ik heb ’s zomers zo vaak met open raam binnengezeten dat ik precies weet hoe geluk op afstand klinkt. Vanmorgen zag ik hoe donker het buiten was en trok mijn hardloopkleding aan. De straten waren spiegelglad, dus ik heb een stuk door een bevroren berm gerend. Het was maar een klein eindje, op een sukkeltempo. De lucht was koud en schoon, mijn wangen gloeiden. Ik was enorm tevreden met mezelf. Als dit me lukt in december, hoef ik geen afscheid van je te nemen, ben je voor altijd een deel van wie ik ben.

Liefs en de grootst mogelijke dank,

Jirke

Previous article

Kerstmirakels

Next article

De kinderen, de buurvrouw, de huizen

Join the discussion

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.