Het lot van de poppen die gisteren geschapen zijn, vandaag langzaam smolten en morgen weer bevriezen. Die gebiggelde gezichten. Hoe hun motoriek is als ze ’s nachts tot leven komen, in niets zoals The Snowman. Welke lessen ik kan trekken uit dat smelten en weer bevriezen.
Ik denk aan therapie, aan alles betekenis moeten geven, alles onder een vergrootglas, niets laten rusten. Zouden er psychologen zijn die zeggen dat een foto van een sneeuwpop soms gewoon een foto van een sneeuwpop is. En wie zijn dan hun patiënten.
Geef een reactie