Voorpret

Lange tijd kocht ik jaarlijks een eindejaarslot. Niet om iets te winnen, maar vanwege wat er in mijn hoofd ontstond. Ik zou een klein huis voor mezelf kopen, wat mensen blij maken en daarna zou ik me ontpoppen tot een ware altruïst. De gedachte aan mijn denkbeeldige goedheid is voldoende om tevreden met mezelf te zijn. Ik was nooit teleurgesteld over mijn verlies.

In mijn hoofd heb ik tientallen studies gedaan. Reizen gemaakt. Feestjes gegeven. Dingen georganiseerd. In het echt heb ik veel informatiepakketten aangevraagd en laten verstoffen op een plank. Ik hoef niet alles mee te maken.

Een paar maanden geleden maakte ik weer een plan. Ik besprak het met iemand. Ik besprak het plan met een ander. Ik vroeg de eigenaar van een café of ze het ook een goed plan vond. Ik vroeg iemand of ze een poster wilde maken. Ik vroeg of mensen wilden komen voordragen op mijn plan.

Er is een plan en ik kan niet meer terug. Ik vind het leuk, ik ben slecht in het houden van overzicht, ik ben een beetje bang, ik weet niet of dit stukje een gewoon stukje, of reclame is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *