Voor altijd samenblijven

Soms loop ik liever om als ik hem in de verte zie. Het is een aardige man, maar ik heb niet altijd zin in een praatje. Hij wel. Toen ik hier net woonde en in mijn tuin zat, ontdekte ik hoe vaak hij rondjes over de binnenplaats van ons huizenblok loopt. De heggen zijn hier laag en hij knoopte iedere keer dat hij langskwam een praatje aan, soms wel drie keer op een middag. Ik maak nu nauwelijks nog gebruik van mijn tuin, er wonen hier meer mensen die behoefte hebben aan contact.

Als het mooi weer is bouwt hij met behangtafels vol spullen een rommelmarkt voor zijn huis. Ik heb nog nooit iets van hem gekocht, wel vraag ik hem als ik langsloop hoe het gaat met de zaken. Lange tijd ging het goed, dan vertelde hij wat hij uitgestald had, alsof ik de spullen zelf niet kon zien liggen. Een wasmand, videobanden, oude emmers, een tinnen kannetje. Merkloze Barbiepoppen. De afgelopen maanden liep de verkoop terug.
‘De mensen zijn zuinig,’ zei hij. ‘Maar ik moet bezig blijven.’

Een paar weken geleden stond hij in de opening van zijn voordeur. Het was mooi weer, maar de behangtafels stonden er niet. Hij droeg de morsige gele polo die hij meestal draagt.
‘Geen zaken vandaag?’ vroeg ik.
‘Nee meid,’ zei hij. Daarna bleef hij stil, dat was ik niet gewend.
‘Hoe gaat het ermee?’
‘Niet zo goed,’ zei hij. ‘De vrouw, hè? De nieren. Nog maar vier procent. Dat is niet best. Ze ligt de hele dag op bed.’
Zijn stem was nog zachter dan anders.
‘Het gaat snel. Twee weken geleden was er niets aan de hand.’
‘Och,’ zei ik. ‘En nu?’
‘Afwachten,’ zei hij. ‘Verder kan ik niets doen.’

Na een paar dagen zat ik vijf auto’s voor zijn huis geparkeerd staan. Toen ik hem tegenkwam durfde ik hem niets te vragen. Hij begon uit zichzelf te vertellen.
‘Het is gebeurd,’ zei hij. ‘Gisterochtend. Ik zat bij haar en ze was zomaar weg.’
Ik dacht aan het grote huwelijksfeest dat hij vorig jaar had gegeven, waar hij maar vol trots over bleef vertellen. Hoe lang ze samen waren, hoeveel mensen er op het feest waren gekomen, hoeveel kleinkinderen hij had.
‘Jullie waren lang getrouwd, toch?’
‘Eenenzestig jaar, meid.’
Oscar en ik hebben het soms over hoe lang we samen blijven. Voor altijd. Oud worden vind ik onvoorstelbaar, zoals ik het me als kind niet in kon denken dat ik ooit volwassen zou zijn.
‘Dat is heel lang,’ zei ik.
‘Ja,’ zei hij. ‘Ik moet gewoon door. Het is niet anders.’

Nu loop ik wat vaker langs zijn huis. Hij staat steeds in zijn deuropening en buiten wordt het alsmaar kouder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *