Veren

Verdriet is het ding met veren, dacht ik steeds. Verdriet is het ding met veren. Verdiet. Is. Het. Ding. Met. Veren. Ik heb het boek nooit gelezen, maar dit bleef zich afspelen in mijn hoofd. Er was slechts ruimte voor een paar woorden.

Verdriet kan geen veren hebben, daarvoor is het veel te zwaar. Of verdriet moet sterke vleugels hebben en van lood zijn. Een loden balletje met lange vleugels. Een balletje dat zich laat zakken, wanneer je met open mond je hoofd achterover gooit, als een zwaardslikker. De bal glijdt langzaam naar je maag, met de vleugels gestrekt achter zich aan. Ze blijven achter, steken langs je slokdarm omhoog, als je in de spiegel je huig probeert te bekijken, kan je net het puntje zien.

Hoe weet je waardoor je ledematen zo licht voelen? Je denkt dat het opluchting is, lastenverlichting, maar alles is relatief. Het lijkt of je armen door ijle lucht bewegen, terwijl ze vastzitten aan een ernstig verzwaarde romp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *