Vasco ging mee

De medewerker van het asiel drukte me een liquid snack in de hand en zei dat ik echt even beter kennis moest gaan maken.

Vasco is een angstige kat, was me verteld. Hij was waarschijnlijk lang geen mensen meer gewend. Hij liet zich niet aaien, al wilde hij wel liquid snack uit de hand eten. Hij kon krabben. En hij was geen fan van andere katten.

Ik had gedacht dat Vasco ergens weggestopt in een draadstalen kooitje zou zitten, maar hij zat in het verblijf met de andere katten. Alle katten zaten buiten, behalve Vasco, hield vanuit een schuilplekje met platte oren het verblijf in de gaten. Toen ik binnenkwam leek hij zijn lichaam nog iets lager bij de grond te houden. Ik had na even van een afstand naar Vasco gekeken te hebben wel genoeg gezien en liep de ontvangsthal weer in.
‘Ik neem hem mee,’ zei ik tegen de medewerker.
‘Weet je het zeker?’ zei ze.
‘Ik wil hem niet onnodig lastigvallen, dit moet voor Vasco maar zo snel mogelijk voorbij zijn.’

Ze was het niet met me eens. Ik ging terug naar Vasco, benaderde hem zo voorzichtig mogelijk, laag bij de grond en vanaf de zijkant. Hij blies, at wat van de snack en krabde me.
‘Hoi liefje,’ zei ik. En: ‘Sorry.’

Toen ik bewezen had dat ik me niet af liet schrikken, mocht ik Vasco mee. Een opluchting. Ik had Vasco al weken eerder gezien. Hij leek me de perfecte kat voor in mijn thuissituatie; ik heb een ruim appartement en zocht een kat die om wat voor reden dan ook niet naar buiten mag. Ik ben geduld en heb door mijn werk ervaring met het systematisch benaderen van gedragsproblemen. Toen ik belde was het asiel gesloten voor adoptie in verband met corona. En toen het asiel weer open was voor adoptie, bleek iemand anders me net voor te zijn.

‘Hoe kan het dat die adoptie niet doorging?’ vroeg ik toen ik Vasco’s papieren in ontvangst nam.
De medewerker van het asiel zuchtte.
‘Er stond duidelijk op de website wat voor kat Vasco was, en in het telefonische voorgesprek hebben we het nog eens benadrukt. De vrouw die kennis kwam maken met Vasco had het toch niet helemaal begrepen en aaide hem. Dat ging natuurlijk niet goed.’

Iemand zette Vasco in het reismandje voor me op de balie.
‘Ik kreeg hem verrassend gemakkelijk in de mand,’ zei ze.
Ik keek naar de rode kater die met enorme ogen om zich heen keek. We zouden nog een lange reis voor de boeg hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *