Van Facebook

Afgelopen zomer besloot ik dat Facebook genoeg van mijn leven had genomen. Ik probeerde mijn eenzaamheid in een hoek te drijven door het steeds maar verversen van een internetpagina waarop ik berichten zag van mensen die me op straat haastig voorbij liepen.

Anderen voor de gek houden is eenvoudiger dan jezelf foppen, al weet ik niet of dat echt waar is.

Toen ik mijn account verwijderde, kreeg ik ongeruste berichten. Alsof je ophoudt te bestaan, wanneer je online wat slechter te vinden bent. Je kunt niet zonder Facebook, zeiden anderen. Onzin, zei ik.

Ik wist toen niet dat ik ooit iets zou organiseren. En dat ik dat onder de aandacht zou willen brengen.

Twee dagen geleden logde ik weer in. Mijn zogenaamd gewiste account bestond nog.

Ik verwijderde tactisch vrienden, oude berichten en foto’s waarop ik een relatie heb. De stroom berichten op het nieuwsoverzicht stopte ik, door bij iedereen op ‘stop met het zien van berichten, maar blijf bevriend’ te klikken. Ik schreef me uit bij Facebookgroepen. Uren kostte het me.

Facebook hebben is tot daar aan toe, dacht ik. Maar het zal me niet weer gebeuren dat het onredelijk veel tijd van me vraagt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *