Van de herfst houden

In groep 3 kreeg ik het schoolrapport dat ik de hele basisschool lang bij me zou houden. Op de voorkant stond een paddenstoel. Dat schreef je toen nog zonder discussie als paddestoel, en ik ben ervan overtuigd dat ik dat aan het einde van groep drie al foutloos kon.

Het rapport stelde me diep teleur, al voordat er een cijfer in genoteerd was. Alle rapporten hadden een foto op de voorkant. Dat was al erg genoeg, foto’s in plaats van vrolijke tekeningen van levenloze voorwerpen met een montere glimlach. Andere klasgenoten hadden nog een rapport met een paardenfoto weten te bemachtigen. Ik moest het doen met een afbeelding van een paddenstoel.

De paddenstoel was een vliegenzwam. Inmiddels weet ik dat ik het mooiste rapport had van de hele school. Ik ben van paddenstoelen gaan houden. Als ik in Amsterdam ben, kijk ik altijd bij mijn favoriete schreeuwerige touristenshop of ze mijn lievelingssokken met paddenstoelen nog hebben. De laatste keer dat ik er was, hingen ze er niet meer.

Ik ben ook van de herfst gaan houden. Die liefde ontstond waarschijnlijk doordat ik jarig ben in de herfst. Niets meer dan een positieve associatie. Inmiddels houd ik van de bladeren, de wind en het gevoel in mijn vingertoppen, wanneer ze net beginnen te prikken door de kou. Ik houd van soep en de dikke lucht in huis als er een kachel gloeit. Ik houd van dekentjes en de gordijnen dicht.

De afgelopen dagen voel ik me fantastisch. Het lijkt alsof ik alsof ik alles kan. Tegelijkertijd zie wat er allemaal aan mezelf mankeert en ik omarm die dingen. De rommel in huis stapelt zich in rap tempo om me op.

Ik vraag me af hoe het kan dat ik me zo voel. Mijn huidige omstandigheden zijn niet slecht te noemen, maar kan me ook niet goed herinneren hoe ik me de afgelopen jaren rond deze tijd voelde. Misschien zit er een patroon in mijn gevoelsleven. Meestal bereikt mijn stemming rond maart een dieptepunt. Zo aan het einde van de winter weet ik meestal niet meer wat het nut is, van al wat nuttig is in mijn leven.

Als het gevoel dat ik nu heb onderdeel is van een patroon, is mijn gevoelsleven misschien een soort achtbaan en dit het moment waarop je, zittend in het voorste wagentje, net over het hoogste punt getakeld wordt. Winderig, koud, een soort van gewichtloos en met een bovenmenselijk uitzicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *