Uren in de trein

Ik zat acht uur in de trein. Het liefst zou ik zeggen dat ik geen bestemming had, maar het lukt me niet te reizen zonder bestemming, zelfs niet als ik nergens heen wil. De bestemming werd Den Haag, ik zou er een portie plantaardige kibbeling eten en met zoveel mogelijk omwegen weer naar huis gaan.

Het lukt me normaal gesproken slecht om stil te zitten, maar in de trein heb ik weinig keuze. Die bewegingsbeperking is bevrijdend. Ik lees, kijk uit het raam, zit constant rechtop.

Tegenover me zat een man te lezen. How to Win Friends and Influence People. Ik vroeg me af of er ergens in het boek de tip staat het boek in het openbaar te lezen en zó onnatuurlijk hoog te houden, dat de titel voor iedereen goed te zien is.

In een stiltecoupé hoestte een vrouw ontzettend lang en naar. Je kon de fluimpjes uit haar longen horen spetteren. Later zong een man in een voor mij onbekende taal.

Na een overstap in Rotterdam, dacht iemand dat de trein de verkeerde kant op ging. Ik zei me dat niet uitmaakte, dat ik in de trein zat om te lezen.

Ik maakte niets mee. Het was een waanzinnige dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *