Put

Wat ik eerder deed als ik er genoeg van had: alles wissen wat ik geschreven had. Inclusief de naam die ik voor mezelf had verzonnen. Inmiddels heb ik aardig wat namen versleten.

Jirke Poetijn kan ik niet wissen. Jirke begon online, manifesteerde zich als analoog personage en onbedoeld werd Jirke uiteindelijk een deel van mezelf. Werd Jirke mijn naam.

Alexandre Dumas père liet een feuilleton-personage in een put terechtkomen en kon niet bedenken hoe het personage er weer uit moest komen. Hij redde het personage door een aflevering te beginnen met ‘Toen ik weer uit de put was…’

Mijn blog begon met losse observaties. Kleine persoonlijke ontboezemingen. Verzonnen situaties. Bij elkaar werd dat een verhaal dat zich alleen nog maar verder af kon spelen op de bodem van een put. Tussen afval, verloren vriendschappen, verdriet, medicatie en schaamte. Uitstekend materiaal voor latere fictie, misschien.

Ik heb de put van mijn blog gehaald. Dit is nu het eerste bericht op mijn blog. Voorlopig lijkt me dat goed genoeg voor een nieuw begin.

2 gedachtes over “Put

  1. Met veel plezier en ook hoop op betere dagen las ik jouw stukjes. Ik gun je dat je langzaam maar zeker de put achter je kunt laten om vervolgens met een glimlach achterom te kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *