Poëzie #7

Treffen

Ik verzin je in de ogen die me kruisen
de schouders die me raken in voorbijgaan
als ik mij gejaagd een weg baan
door overvolle winkels, straten
steeds zou jij het kunnen zijn

Als wij elkaar dan hebben
handen in elkaar, de wangen vastgeplakt
hoe weet ik dat de adem in mijn hals van jou is
hoe weet jij dat ik ben wie jij dacht dat ik was
of wanneer dit is ontstaan

We stonden allebei al aan

Een gedachte over “Poëzie #7

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *