Pakketje

‘Waarom bestellen mensen dat soort dingen toch online?’ vroeg ik me eens hardop af. ‘Je moet er toch niet aan denken dat je buurman het pakketje opent?’
‘Wat ik altijd doe,’ begon het antwoord op mijn tamelijk retorische vraag (en ik begreep dat ik op moest letten, want mensen die vertellen wat ze altijd doen, weten waar ze het over hebben), ‘is het laten bezorgen bij een afhaalpunt. Je kan het pakket ophalen wanneer je wil en niemand die zich ermee bemoeit.’

Dat klonk heel logisch.

De balie met het afhaalpunt zat het einde van een lopende band in de supermarkt. Slim. Terwijl ik mijn boodschappen op volgorde van zwaarte legde (blikken bonen vooraan, zak spinazie achteraan) probeerde ik te bedenken wat ik zou doen als de verzender ineens had besloten het bedrijfslogo groot op de verpakking te drukken, in plaats van een discreet kartonnen doosje te gebruiken. Stoïcijns mijn legitimatie laten zien en tekenen voor ontvangst, natuurlijk. Ik heb niets om me voor te schamen.

‘Op welke naam is het bezorgd?’ Het kassameisje had sproeten en een glinsterend knopje in haar neus. Achter haar lagen vijf dozen en vier zakken te wachten om opgehaald te worden. Het was een eenvoudig klusje om mijn pakket uit deze stapel te zoeken. ‘En wie is de afzender?’
‘Hoezo?’ Ik fronste, kleurde een beetje, keek om me heen en zag dat achter me een man drie sixpacks Alfa pils op de band had gezet. Moest ik echt vertellen waar ik iets besteld had?
Ik dacht na over een geschikt antwoord, maar het meisje verloor haar geduld al. ‘Wie heeft het pakket gestuurd? Wehkamp of H&M? Dan weet ik welk pakket ik moet pakken.’ Er stond inderdaad een zak met opdruk van H&M.
‘De afzender? Dat weet ik niet.’ Na jarenlange ervaring met ongemakkelijke momenten was dit het beste antwoord waar ik mee kon komen. We hadden het over een pakket dat ik zelf kwam halen en waar ik me nota bene voor moest legitimeren. Ik voelde mijn wangen warm worden.
‘Sorry?’ vroeg het kassameisje.
‘Ik weet het niet.’ Terwijl ik de stupiditeit van dit antwoord in mijn buik begon te voelen, probeerde ik een goede verklaring te formuleren. ‘Ik haal de doos nu wel op, maar ik heb het niet…’
Ik wilde rechtop blijven staan, maar boog mijn hoofd een beetje.
Het kassameisje glimlachte en keek haar balie-collega aan terwijl ze tegen me sprak. ‘Heb je je legitimatie meegenomen?’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *