Over niet alles tegen de dokter hoeven zeggen

Na de eerste poging durfde ik het bijna niet nog eens te proberen. Die eerste poging mislukte namelijk vreselijk. Dat had ik kunnen voorspellen nadat de invalarts had gezegd dat ze vaker spiraaltjes had gezet, maar nog nooit een koperspiraal. En dat de spiralen waar zij mee werkte, ingeklapt in een rietje zitten en pas uitklappen nadat ze ingebracht zijn, terwijl een koperspiraal een al uitgeklapt ankertje is.

Ze had blonde krullen en was heel vriendelijk. Ze werkte normaal gesproken voornamelijk in dorpen, vertelde ze. Toen ze zei dat ze niet wist of ze mijn spiraal kon inbrengen, maar het wel wilde proberen, zei ik gretig ‘ja’. Ik volgde een cursus journalistiek schrijven en moest nog een stuk inleveren over iets wat ik zelf meegemaakt had. Een spiraal krijgen van iemand die niet wist of ze het kon, leek me een uitstekend onderwerp.

Na twintig minuten van het uitproberen van tangen en klemmen van verschillende formaten (‘wacht, misschien helpt het als ik deze gebruik’), had ze me diverse buikpijnen bezorgd. Dof, scherp, klein, groot, lokaal en door de hele onderste helft van mijn romp. Ze kwam tot de conclusie dat mijn baarmoedermond onvindbaar was en gaf het op. Daardoor kon ik meteen een ander onderwerp zoeken voor het stuk dat ik moest schrijven, want dat zou ik een paar dagen later inleveren.

Een aantal weken later kon ik weer terecht, nu bij een arts die meer ervaring had met spiralen. Ook met koperen varianten. Ik ging liggen, uitte mijn angst en hield van de zenuwen niet meer op met praten.

‘Waar is dat apparaat voor? Hoeveel soorten eendenbekken zijn er? Gebruikt u voor elke vagina een ander formaat? Zijn veel vrouwen zenuwachtig? Zetten alle artsen in de praktijk spiralen? Nee? Waarom niet? Hoe vaak doet u dit?

De arts was oud en grijs en rustig en ervaren. Hij beantwoordde mijn vragen, terwijl ik met ontbloot onderlijf op het artsenbankje lag. Ondanks dat ik me niet in een gebruikelijke positie bevond om een gesprek met iemand te voeren, was het haast gezellig met de arts. Ik vertelde over de vorige poging de spiraal te laten zetten en hij moest zachtjes lachen om het geklungel.

De arts hield de tang omhoog waarmee mijn baarmoederhals vastgepakt zou worden. Er zat een klein puntje aan, of haakje. Zou die er niet aanzitten, zei de arts, dan zou de tang geen grip hebben omdat het binnenin de vagina glibberig is. Terwijl hij mijn baarmoederhals vastpakte, vertelde hij dat alles precies op zijn plek lag en dat hij niet snapte waarom de vorige arts haar weg niet had kunnen vinden.

Er schoot een steek door mijn buik. Een vreselijke. Dat kleine puntje aan die tang was prima te voelen. Ik werd wat misselijk en mijn hoofd werd warm van de pijn. En door mijn rusteloosheid, mijn ongemak, of misschien gewoon doordat ik het kon vinden met de kalende man die met roestvrijstalen voorwerpen mijn lichaam binnendrong, maakte ik een opmerking die ik al terug had willen nemen, toen ik nog niet eens uitgesproken was.

‘Het helpt vast als je een beetje sadistisch ingesteld bent, als je dit werk doet.’

Shit. Dit was niet op het goede moment, niet de juiste persoon. Ik sloot mijn ogen en hoopte dat de arts me niet gehoord had. De opmerking zou negeren. Over iets anders zou beginnen. In plaats daarvan lachte hij weer, terwijl ik nog een pijnscheut in mijn onderbuik voelde.

‘Daar doe ik geen uitspraken over.

Zo.

Je mag je aankleden, hoor. Ik ben klaar.’

2 gedachtes over “Over niet alles tegen de dokter hoeven zeggen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *