Ongesteld

Zo’n vijf dagen voordat ik ongesteld moet worden, verander ik in een labiele vrouw. Een boze, huilende vrouw. Doordat ik jarenlang de prikpil kreeg weet ik dat pas sinds kort. Het probleem openbaarde zich pas na het stoppen met de prikpil en het duurde even voordat ik een verband legde tussen mijn gedrag en mijn cyclus.

Mijn vriend en ik hebben afgesproken dat we samen een bak veganistisch ijs van Ben & Jerry’s eten als ik ongesteld moet worden. Dat zorgt ervoor dat ik niet wekelijks zo’n bak koop. Toen we laatst in de supermarkt waren om ijs te halen, bedacht ik dat ik ook chips wilde.
‘Ik heb zin in chips,’ zei ik toen we voor de vriezer stonden.
‘We zouden ijs eten,’  zei Oscar.
‘Ik wil ook chips,’  zei ik.
‘Dan kies je maar.’
Er valt iets voor te zeggen om geen ijs en chips te eten op dezelfde avond, maar ik vond het onredelijk.
‘Ik kan niet kiezen,’ zei ik.
‘Kom op.’
Oscar liep van me weg, richting de groente. Ik liep achter hem aan.
‘Liefje, ik kan echt niet kiezen.’
‘We kopen chips of ijs,’ zei Oscar. ‘Niet allebei.’
Meestal heb ik behoefte aan duidelijkheid, maar er zijn momenten waarop ik het niet kan verdragen dat iemand me vertelt wat ik moet doen.
‘Dan wil ik allebei niet.’
Oscar pakte een paprika en zuchtte.
‘Ik meen het,’ zei ik. ‘Ik kan echt niet kiezen. Kies jij maar.’ 
‘Nee,’ zei Oscar.
‘Dan kopen we allebei niet,’ zei ik. ‘Dan eten we vanavond niets lekkers.’
‘Prima.’ Oscar had alle ingrediĆ«nten voor het avondeten inmiddels in het mandje verzameld en liep weg om af rekenen.
‘Nee wacht!’ riep ik. ‘Ik wil toch chips.’
Ik rende naar het chipsschap en was net op tijd weer bij de kassa.

Thuis huilde ik omdat ik toch liever ijs had gekozen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *