Normaal

Je zegt dat je niet normaal bent. Ik denk dat dat klopt, maar spreek je tegen. ‘Ik vind je volstrekt normaal,’ zeg ik, wat alleen al larie is omdat ik je bijzonder vind, maar daar gaat het nu niet over (daar gaat het nooit over en dat vind ik comfortabeler dan dat ik je bijzonder vind), we hebben het over eigenaardig, merkwaardig, raar.
Ik vind je volstrekt normaal in de dingen die jij als afwijkend beschouwt.
Wanneer ik voor de zoveelste keer iemand vol verbazing over zichzelf hoor vertellen dat ze geen droprol kan eten zonder de rol eerst volledig af te wikkelen en de beide slierten volledig en intact van elkaar te trekken, kost het me moeite om voor me te houden dat ik al weet hoe dit verhaal gaat.
Ik wil weten waarom ik de moeite neem dingen voor me te houden.
De mensen die ik ken die geloven dat ze uniek zijn vanwege de goede ideeën die ze krijgen onder de douche, passen niet allemaal tegelijkertijd in mijn huis. Ik woon klein, maar als iedereen rechtop blijft staan, passen er verrassend veel mensen in mijn woning. Dat bedacht ik onder de douche, een plek die zo evident geschikt is voor denkwerk, dat ik me afvraag waarom ik vroeger naar mijn slaapkamer moest voor het overdenken van mijn fouten, in plaats van naar de badkamer.
De werkelijk eigenaardige eigenschappen van mensen, zijn de eigenschappen die ze zelf als normaal beschouwen.
Ik probeer te bedenken wat mijn eigenaardigheden zijn. Niet vertellen hoe ik me voel, veel rommel maken, kraken met mijn nek, vluchten als het ingewikkeld wordt, doen alsof ik het allemaal weet. Zodra ik iets bedacht heb, weet ik dat het niet is waar ik naar zoek, omdat je niet nadenkt over dat wat volkomen normaal voor je is.
Ik heb aan je gedacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *