Lelijke geschiedenis

Vannacht bestelde ik een krant uit 1942. Er staat bewijs in voor een familiegeschiedenis, waarvan ik niet meer weet dan dat niemand het iets vond om over op te scheppen.

Ooit begon ik met het uitzoeken van deze geschiedenis, maar het bleef erbij. Ik ben rommelig van geest en er waren meer belangrijke zaken. Het is vast geen groots verhaal. Ik vermoed dat het gaat over lafheid en meeloperij. Over angst. Dat vind ik genoeg reden om me er uiteindelijk weer in te verdiepen.

Het gaat om het verhaal, niet om de erfenis, dacht ik steeds. Wat mijn overgrootouders deden, zegt niets over wat ik doe. Ik voel me niet schuldig. Ik voel me verantwoordelijk voor de kennis die ik heb, en wat ik met die kennis doe. Niemand anders dan ik zal dit verhaal willen leren kennen. Als ik sterf, is het weg.

Iemand met familieverhalen aan de andere kant van dezelfde geschiedenis, zei dat ik me niet verantwoordelijk ben voor mijn eigen familiegeschiedenis. Het raakte me. Ik voelde het een beetje in mijn keel en schrok daarvan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *