Jaar in muziek – #5: Don’t Panic

Maanden heb ik me verheugd op het jaaroverzicht van Spotify. Deze lijst laat zien welke honderd nummers je het afgelopen jaar het meest geluisterd hebt. Het overzicht is eerlijk en keihard. In 2014 stond Cody Simpson bij mij hoog genoteerd. Vorig jaar Captain Jack.

Mijn jaaroverzicht bleek dit jaar keer relatief onbeschamend. Van de honderd nummers uit de lijst schrijf ik (ongeveer in chronologische volgorde) over de tien die me het meest bijgebleven zijn.

#5: Coldplay – Don’t Panic
Aangepast 27-12-2016 13:05
Iemand zei na het lezen van dit blog dat de eerste plaat van Coldplay best goed was. Vooruit. Er stond er nog een nummer van Coldplay in mijn Spotify-lijst. Met een hogere notering.


#5: Coldplay – The Scientist
Ik zou willen zeggen dat ik er kapot van was, maar dat is onwaar. Alles zou beter worden, dat was duidelijk. Er was iets kapot, maar ik was het niet.

Een woord als ‘verdrietig’ omschrijft ook niet hoe het met me ging. Daarvoor reikte het gevoel te ver en kon ik er te weinig vat op krijgen.

Er zijn geen begrippen die de lading van onze emoties dekken, al geloven we graag anders. Zolang we geloven dat we kunnen uitleggen hoe we ons voelen, hebben we wat met elkaar te delen. En zolang we wat te delen hebben, hebben we bestaansrecht.

Daarom vertelde ik over het aantal uren dat ik per etmaal in bed lag. Ik vertelde over hoe ik anderen telefonisch op de hoogte wilde brengen en tijdens het eerste woord dat ik uitsprak al niet meer te verstaan was. Ik vertelde over hoe ik zelfs geen patat meer kon eten. Ik vertelde over snot. Ik vertelde over stinken. Ik vertelde over spijt en ik vertelde over spijt van de spijt. Ik vertelde over altijd alleen zullen blijven en hoe ik me daar bij neer had gelegd, al meende ik dat laatste niet.

De reacties waren zoals reacties zijn. ‘Och, liefje’ en ‘heus niet’ en ‘natúúrlijk vind je dat’. Met taal drukken we vaker ons onvermogen uit, dan ons begrip.

Het moment waarop ik me voor het eerst begrepen voelde, of gehoord (of wat is eigenlijk het verschil tussen die twee en waar ontmoeten ze elkaar), was het moment waarop het me voor het eerst lukte om de aardigheid van mijn misère in te zien.

‘Afgelopen maandag was het zo erg,’ zei ik, ‘dat ik Coldplay op heb gezet.’

Geen zinnen. Geen woorden. Geen afgebakende eenheden. De glimlach die ik kreeg, kon alles betekenen, en betekende precies dat.

Lees ook:
#10: Wir setzen uns mit Tränen nieder
#9: Op de Grote Stille Heide

#8: La Stravaganza
#7: Killing in the Name
#6: Linde met een E

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *