Iemand om het mee te delen

Als iets belangrijks eindigt maak je onbewust een opsomming van wat er voor het einde was. Zo ben je voorbereid op wat er gaat komen. Toen bijna een jaar geleden mijn lange relatie eindigde, wist ik ongeveer wat me te wachten stond. In mijn eentje eten. Geen knuffels. Alleen slapen. Niet meer voor zijn gaskachel zitten. Geen kabel-tv meer kijken.

Een brein kan geen complete relatie bevatten, ontdekte ik. Er zijn altijd dingen die je niet doorhebt.

De kwestie die me het meest verraste was: aan wie moet ik nu vertellen dat ik hoofdpijn heb?

Als ik tijdens mijn relatie hoofdpijn had, belde ik hem op. Ik wist precies wat hij ging zeggen.
‘Heb je de oefeningen wel gedaan?’
‘Nee,’ zei ik dan.
‘Doe de oefeningen maar,’ zei hij. En daar luisterde ik naar.

Hij kende oefeningen tegen spanningshoofdpijn. En het was altijd spanning, als ik hoofdpijn had. Het voelde alsof de spieren die van mijn schouders naar mijn nek liepen van stug rubber gemaakt waren. Ik moest van hem mijn linkeroor naar mijn linkerschouder brengen. Ik moest mijn rechteroor naar mijn rechterschouder brengen. Ik moest dit herhalen terwijl ik met mijn kin naar achteren een gekke bek trok. Ik moest een rollende beweging maken met mijn hoofd.

Altijd wilde ik dat hij de oefeningen voordeed. Dat we elkaar aankeken en precies hetzelfde deden. Hij kreeg er steeds minder trek in, maar deed het meestal toch.

Vanmorgen werd ik wakker en ik had het koud. Ik had in mijn slaap mijn dekbed van me afgeschopt. Mijn keel deed zeer als ik slikte. Ik voelde druk op mijn oren en in mijn linkeroor knapte een raar geluid. Wat stom dat ik nu niemand heb om dit aan te vertellen, dacht ik. Dat diegene dan kon zeggen dat hij ook niet wist wat het geknap in mijn oor te betekenen had.

Ik trok mijn dekbed weer over me heen en besefte dat ik het hele jaar nog geen hoofdpijn had gehad.

4 gedachtes over “Iemand om het mee te delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *