Het is lente

Ik zou bijna zeggen: een depressie is ook maar relatief.

Gisteren at ik met een aantal mensen waarvan er één weet hoe het vorig jaar echt met me ging. De rest ken ik sinds november. Ik vertelde dat dat ik de beste winter had sinds ik op mezelf woon en nog nooit zo ontevreden ben geweest over hoe het met me gaat. In de afgelopen maanden heb ik twee keer lichttherapie gehad en de grootste winst daarvan is dat ik met een helder hoofd terug kan kijken op hoe ik gefunctioneerd heb.

‘Je hebt depressies en je hebt depressies,’ zei iemand.
Ik vertelde dat ik vorig jaar thuis letterlijk tot aan mijn kuiten in het afval stond. Om een depressie uit te leggen heb je geen metaforen nodig, dacht ik. Maar een metafoor is gemakkelijker te gebruiken dan een omschrijving van de werkelijkheid. Dat ik een laag afval op de vloer had liggen vertel ik met gemak, want ik heb het al twintig keer verteld. Ik heb erop geoefend. In mijn hoofd zitten nog tientallen voorbeelden gevangen.

Vorig jaar vond ik dat ik wel redelijk functioneerde. Ik was moe, maar ik werkte veel. Het was een rommel, maar die kon ik opruimen. Er lagen enveloppen, maar die kon ik openen. Er zaten ladders in mijn panty, maar ik kon nieuwe halen. Ik at borrelnootjes, maar ik zou kunnen koken. Ik deed het allemaal niet.

Deze winter valt het allemaal wel mee. Tenminste, ten opzichte van vorig jaar. En ten opzichte van de jaren ervoor. Ik kan gewoon door mijn huis lopen. In de keuken is genoeg plek om te koken. Er hangt geen slecht voorgevoel in mijn hoofd. Misschien zorgt dat voor ruimte om te kijken naar hoe het echt gaat. 

‘Sinds je een relatie hebt, spreken we elkaar niet veel meer,’ zei een vriendin vorige week. 
Ze had ongeveer gelijk. Ik kreeg een relatie op het moment dat de winter in mijn hoofd begon. Ik kreeg een relatie op het moment dat ik tien uur per nacht begon te slapen. Ik kreeg een relatie toen ik moeite kreeg met het openen van post.
‘Ik mis je,’ zei ze. Daar schrok ik van. Ik verwachtte niet dat iemand me zou missen.

Ik keek naar de post die er nog lag en opende die. De energieleverancier wilde dat ik de meterstand doorgaf. Ergens tijdens mijn gedeprimeerde geestestoestand van vorig jaar besloot ik dat ik de verwarming het liefst constant op 23 graden wilde hebben, daar had ik niet meer aan gedacht. Ik ruimde op. Ik schreef een verslag. Ik opende de gordijnen. Ik stuurde wat mensen een bericht. Ik deed de was. Ik bakte een taart.

Ik denk na over hoe het volgende winter beter kan.

4 gedachtes over “Het is lente

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *