Geur

Dus zo ruikt een schimmelinfectie, dacht ik eerst. Ik kende de verhalen van vriendinnen. De geur was niet echt vies, eerder zoetig en muf. En ik had geen jeuk. Maar ik wist niet wat het anders zou kunnen zijn. Ik rook het iedere keer dat ik naar de wc ging.

Later herinnerde ik me de cursus op mijn werk. Het ging laatst over epilepsie en hoe epilepsie hebben niet automatisch betekent dat je de heftige aanvallen hebt die wel eens voorbij komen op tv. Er zijn mensen die last hebben van kleine schokjes in het lichaam. Er zijn mensen die hallucineren. Iemand vertelde dat hij epilepsie heeft, in principe aanvalsvrij is, maar soms wel last heeft van geurhallucinaties. Hij ruikt dan gas. Als hij denkt gas te ruiken, controleert zijn vrouw het fornuis.

Epilepsie, dacht ik. Dat kon het wel eens zijn.

Mijn hypochondrie bemoeide zich er inmiddels mee. Ik ben jarenlang bang geweest om gek te worden. Banger dan om dood te gaan. Het gebeurde dat ik angstig werd doordat ik dacht dat ik me dingen verbeeldde, dat ik hallucineerde, terwijl alles zich werkelijk voor me afspeelde. De gedachte aan de epileptische geurhallucinatie deed me even geloven dat dit wel eens het begin van het einde kon zijn. Want steeds een hallucinatie als ik op de wc zat, dat leek me te toevallig om met epilepsie te maken te hebben. Een psychiatrische aandoening leek me logischer.

Uiteindelijk lukte het me een zinnige gedachte op te graven. De gedachte aan de geuren die me omringden nadat ik met de prikpil gestopt was en een spiraal had genomen. Ook toen duurde het even voor ik begreep wat er aan de hand was. Ik had voor het eerst sinds jaren maandverband gekocht en in de jaren dat ik het niet gebruikt had, was het kennelijk geparfumeerd geraakt. Weeïg en muf. Dezelfde geur die nu van mijn wc-papier opsteeg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *