Gesprek

Het is me onhelder hoe ik er ondanks de goede voorbereiding zo verfrommeld bij kan zitten. Gisteren besloot ik dat ik verstandig was om alvast een outfit te passen en deze klaar te leggen. Onderop een stapel in mijn kast vond ik een rode blouse die perfect zat. Ik streek de blouse en hing hem keurig aan een kapstok. Nu ik naar beneden kijk, zie ik exact dezelfde kreukels als die er voor het strijken ook zaten.

De bovenste knopen van de blouse staan op spanning, dat was me thuis voor de spiegel al opgevallen. Vanmorgen trok ik de enige bh aan die niet in de wasmachine zat, de bh met kussentjes die ik heb voor het geval ik om onduidelijke redenen eens een cupmaat wil overdrijven of wil doen alsof mijn borsten nog door stevige huid overeind gehouden worden, de bh die ervoor zorgt dat ik niets voel als een borst vastgepakt wordt en me ondertussen af doet vragen wat degene die mijn borst beetneemt precies ervaart. Dit is niet de bh die ik droeg toen ik gisteren de blouse aantrok. Gisteren paste de blouse prima.

Vanmorgen had ik geen tijd meer om iets anders aan te trekken. Ik houd mijn schouders iets naar voren en hoop dat dat helpt.

De stoelen in de wachtkamer zijn versleten. Ik denk dat ze uit de jaren 80 komen. Er staat een grote plant. Niet zo een keurige uit het tuincentrum, maar een grillige. Een plant die klein gekocht is en hier is opgegroeid. Ik vraag me nu pas af hoe lang dit bedrijf bestaat. Ik heb me op geen enkele manier inhoudelijk voorbereid op het gesprek dat ik straks heb.

Volgens de klok had ik al vijf minuten geleden opgehaald moeten worden. Ik twijfel erover of ik een van de magazines van de tafel moet pakken. Het lijkt vast geïnteresseerd als ik er een lees, of ik wek de indruk dat ik geïnteresseerd over wil komen en dat lijkt me ook in mijn voordeel spreken, maar CustomerFirst trekt me op geen enkele manier aan.

Er hangen vergeelde posters van schilderijen aan de muur. Ingelijst. Onder elk schilderij staat op de witte rand in glimmende gouden letters dezelfde handtekening gedrukt. Kandinsky.

Dan voel ik iets langzaams en warms en realiseer me dat ik voor vertrek iets belangrijks vergeten ben. Mijn tampon verwisselen. Voor de zekerheid maandverband dragen. Ik kijk op de klok, het is negen minuten over tien. Ik wil naar de wc, maar ik twijfel. Ik heb niets meegenomen, ik wil de receptionist niet vragen of ze iets op voorraad hebben, maar ik kan een buffer van wc-papier in mijn onderbroek aanleggen. 

De bekleding van de stoelen is lichtblauw.

Op het moment dat ik besluit om naar de wc te gaan, hoor ik luide mannenschoenen over de gang in de richting van de wachtkamer lopen. Een man in een iets te ruim pak komt de kamer binnen, net terwijl ik opsta. De ruimte ruikt onmiddelijk naar after shave.

‘Sorry dat ik laat ben,’ zegt de man. ‘Jij bent Jirke. Hallo. Herman de Raad.’
Herman geeft me een stevige hand. Ik wil hem zeggen dat ik even iets moet doen, maar het lukt me niet. Herman praat door.
‘Bedankt voor het wachten. Ik heb het ontzettend druk. Er is een lijn uitgevallen.’
Herman lacht. Hij legt zijn hand op mijn rug en begeleidt me richting de gang.
‘Ik heb over een kwartier een spoedvergadering, dus ik heb maar kort de tijd. Laat ik terwijl we naar mijn kantoor lopen vast wat vertellen over wat we hier doen, en waar ik precies naar op zoek ben.’

Ik doe twee snelle passen en maak me los van de hand van Herman.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *