Geen homodag

Het is vandaag twintig februari en het is geen homodag. De lucht is grijs en de wegen zijn nat, iedereen laat het wel uit z’n wintergedeprimeerde hoofd om de zebrapaden in regenboogkleuren over te schilderen, maar ik maak me druk.

Ik las net iets waar ik het niet eens over wil hebben, omdat het nergens over ging en ik niet vind dat ik een aanleiding moet aandragen om me druk te mogen maken, maar ik maak me druk.

Ik maak me druk. Ik maak me druk, want we praten nog steeds over tolerantie en we praten over acceptatie en we praten en we praten en intussen kijken we nog steeds om als twee mensen van hetzelfde geslacht hand in hand over straat lopen. Ik ook. Als ik twee mensen van hetzelfde geslacht hand in hand over straat zie lopen kijk ik om, altijd onbedoeld, maar ik doe het wel en denk ‘zag mijn moeder dit nu maar’ en dat is vreselijk, want die twee mensen zien niet wat ik denk, ze zien dat ik kijk. En ik kijk.

Ik maak me druk, want ik kan met mijn moeder nog steeds geen goed gesprek voeren over hoe het voor haar is om op vrouwen te vallen. Mijn moeder maakte mij met mijn vader, ze waren getrouwd en ik weet zeker dat de meest stabiele mensen gekweekt worden in gezinnen waarin iedereen zichzelf kan zijn, dus ik snap niet waarom er nog mensen zijn die denken dat twee mannen samen geen kind op kunnen voeden.

Ik maak me druk, want (en dit verhaal heb ik al veel vaker verteld) ik was eens met mijn moeder en haar vriendin naar de Gay Parade en ik vond alles eerst zo mooi, het weer en de boten en de blije mensen en mijn moeder en wij samen een dagje weg. Toen ik naar een boot vol jonge mensen keek besefte ik dat mijn moeder iets zag dat ze nooit had kunnen meemaken: op jonge leeftijd jezelf leren zijn, je niet schamen voor wie je bent, je seksualiteit ontdekken als je lichaam nog vers is. Daar werd ik zo intens verdrietig van, dat ik het nut van die hele parade ineens veel beter begreep.

Ik maak me druk en ik kan allerlei verhalen vertellen, over die paar keer in mijn puberteit dat ik op een meisje viel en hoe dat later nooit weer gebeurde en ik daardoor niet weet hoe ik mezelf moet definiëren, of over hoe mensen zaken ‘gay’ noemen die niets met homoseksualiteit te maken hebben, of over dat ik schrok toen ik uit huis ging en voor het eerst een homoseksuele man ontmoette, want ik vond mezelf best ruimdenkend, maar in de plaats waar ik opgroeide bestond homoseksualiteit niet echt, of over al die keren dat ik zelf een belachelijke opmerking heb gemaakt en later leerde dat dat een belachelijke opmerking was, of over alle mensen die niet vertellen over wie ze werkelijk zijn, over alles waar niemand aan denkt op dagen dat we niet stilstaan bij homoseksualiteit en wat dat betekent in deze maatschappij, ik kan allerlei verhalen vertellen, maar ik doe het niet, ik heb er geen zin in, ik wil gewoon dat sommige dingen anders zijn en ik maak me vandaag gewoon druk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *