Foto’s

Mijn telefoon stelt me voor dagen opnieuw te beleven. Regelmatig krijg ik de foto’s te zien die ik exact een of twee jaar geleden maakte. 28 april 2017 bracht ik door met iemand die ik toen vaker zag. Ik wist toen niet goed wat het te betekenen had, maar gezien de hoeveelheid foto’s die ik die dag van hem maakte hoopte ik er het beste van en gezien de manier waarop hij op die foto’s naar mij keek had hij er alle vertrouwen in.

Ik vind het moeilijk om uit mijn bed te komen. Iedereen noemt het een depressie, maar misschien is niet willen opstaan slechts een ongezonde gewoonte. Ik herinner me hoe schokkend ik het ooit vond dat ik door liefdesverdriet twee weken in bed ben blijven liggen. Volgens de foto’s op mijn telefoon begon dat verdriet op 6 september 2016, ik zei toen ‘laten we nog een laatste foto maken’ en ik vond dat zichtbaar grappiger dan hij dat vond.

Vanaf het moment dat ik geen foto’s meer van hem maakte, schotelde mijn telefoon me oude foto’s van hem voor, liefst met hond.

Soms voel ik me zo slecht over alles in mijn leven wat ik niet meegemaakt en gedaan heb, dat het me niet meer lukt om iets te doen. Ik heb het idee dat hier iets te doorbreken valt, maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Ik denk vaak na over hoe graag ik zou willen dat ik oneindig veel versies van mijn leven kon leven, en dat ik de uitkomst van elke mogelijke keuze en beslissing mee zou willen maken.

Passiviteit is geen aantrekkelijke eigenschap, dus ik maak veel plannen. Als Oscar ooit bij me weggaat zou ik het mezelf niet kunnen vergeven. We hebben het leuk genoeg om niet overal foto’s van te hoeven maken, maar als het ooit zover komt zoek ik uit of ik ‘beleef deze dag opnieuw’ uit kan schakelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *