Februari

Voordat ik begin met het stellen van vragen over werk of de liefde, begin ik met het hoeslaken met inktvlekken waar ik nu op lig. Het laken volstaat. De rode kleur staat me aan. Toch denk ik dat ik alleen genoegen neem met een donkerbevlekt hoeslaken, omdat de winkels ver van huis lijken en mijn afvalemmer snel vol is.

Ik blijf gewoon liggen.

Het is februari. Ik ben eenendertig jaar en weet inmiddels hoe het gaat. In maart zal er ineens een donkere put om me ontstaan, waar ik via een ingebouwde ladder meteen weer uit ontsnap. Ik ken mezelf en de gedachten en de put en de ladder, ik lach erom, kijk daar ontstaat de put al, haha, wat denk ik malle dingen, straks ben ik mezelf weer. En toch raak ik er intussen zat van mezelf niet serieus te kunnen nemen, en vraag ik me tot het zien van de ladder altijd af of je vanuit de schaduw niet gewoon het beste zicht hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *