Ex

We hadden nog vier kaartjes voor een concert. Een double date. Je kan er eeuwig over spreken of het verstandig is om te gaan, maar de datum dient zich vanzelf aan en we gingen.

Ik was er al niet meer geweest sinds voordat we een relatie kregen. Alles was nog zoals het was. De plaatjes en posters aan de muren. Het randje in de wc waar ik mijn bier toen al stalde tijdens het plassen. Hoe je de deuren naar de zaal hoort rammelen als je op de gang staat te praten.

Na twee haastige drankjes besloot ik dat ik genoeg gedronken had, maar ik negeerde mezelf.

Links voorin de zaal werd ik opgeslokt door het geluid. Soms sloot ik mijn ogen. Als ik weer keek, stond de zanger ineens vlak voor me op het podium. Of bovenop een paar boxen.

Na afloop van het concert werd ik opgeslokt door het ongemak. Het gebrek aan remmingen zorgde ervoor dat ik alles benoemde. Hoe gek de situatie was. Wat ik grappig vond. Waar ik het moeilijk mee had. De rest zweeg diplomatiek. Ik zag hoe blikken gewisseld werden en benoemde dat ook. De stiltes werden steeds groter en ik kreeg steeds meer de behoefte ze te vullen met taal.

Ik word regelmatig onzeker genoemd. Ik vind mijn onzekerheid terecht en de zelfverzekerdheid van anderen vaak onbegrijpelijk. Mensen klagen meer over anderen dan over zichzelf. De ander heeft het altijd gedaan, maar de helft van de wereldbevolking die het standaard verkeerd doet, heb ik nog nooit ontmoet.

‘Het valt ook niet mee om nu al iets leuks te gaan doen samen’, zei de vriend nadat de ex vertrokken was.

‘Ik denk dat hij een betere ex is dan ik’, zei ik.

De stilte die daarop volgde liet ik met rust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *