Een jaar een match

Hoewel er romantische zielen zijn die zeggen dat in het geval van echte liefde alles vanzelf gaat, hoor ik vaak dat een goede relatie hard werken is.

Ik weet het niet. Een goed voorbeeld heb ik nooit gehad. Mensen die zeggen dat een slecht voorbeeld nuttig is (zodat je in elk geval weet hoe het niet moet) vergeten dat er over het algemeen meer manieren zijn om iets verkeerd te doen, dan dat er manieren zijn om het goed aan te pakken. Ik heb zelf verschillende methodes gevonden om een relatie te verpesten, daar had ik het mislukte huwelijk van mijn ouders niet voor nodig.

Het is vandaag exact een jaar geleden dat ik Tinder installeerde op mijn telefoon. Ik had Tinder al eerder gebruikt en hoewel ik redelijk wat leuke matches had sprak ik met niemand af. Daten is een hele toestand en kennelijk was ik van niemand zo onder de indruk dat ik bereid was om dat voor even te vergeten. De matches en de gesprekken waren goed voor mijn zelfvertrouwen, maar kostten me toch wat te veel van mijn tijd, waardoor ik Tinder van mijn telefoon verwijderde.

Ik geloof graag dat er een bijzondere reden was dat ik Tinder opnieuw installeerde, dat er een hogere macht aan het werk was, maar de werkelijkheid is zelden romantisch. Ik herinstalleerde een jaar geleden Tinder omdat ik het leuk vond om mijn belevenissen via Twitter te delen. Op een relatie zat ik niet te wachten, ik had al genoeg gedoe in mijn leven en bovendien had ik niet de indruk dat ik erg goed was in het hebben van relaties.

Doordat ik zo fanatiek over Tinder schreef op Twitter, kan ik nu precies achterhalen wat ik zoal tegenkwam een jaar geleden. Ik zag mijn ex langskomen, bijvoorbeeld, de ex met wie ik 7,5 jaar samen was. Kennelijk was ik er zo van geschrokken zijn foto te zien dat ik een ‘nope’ swipete voordat ik bedacht dat het wel interessant zou zijn om te lezen wat hij in zijn bio had staan. Ook kwam ik mijn eerste echte verkering tegen, we hadden een match, hij had me niet herkend. Na even gepraat te hebben verwijderde ik hem weer. Ook zag ik een profiel met een foto van een heel varken aan het spit en begreep niet waarom iemand dacht daar vrouwen mee te versieren. En ik had een leuke match.

Ik was meteen in paniek over de leuke match. Er waren eerder leuke mannen op Tinder en ik voelde nooit de behoefte met ze af te spreken, maar na een paar zinnen gewisseld te hebben met deze match wist ik dat ik er niet onderuit zou komen om hem in het echt te ontmoeten. Ik zou me altijd af blijven vragen hoe het geweest zou zijn en dus was er twee weken later een date. En vijf dagen nog een. In december vierden we samen kerst, we kusten elkaar op 31 december om twaalf uur, er kwamen naamkettingen, er was een vakantie en tussendoor kwamen we het bed niet uit. Liefde is mooi, maar verhalen over verliefdheid zijn allemaal hetzelfde, hoewel het altijd voor iedereen knetterbijzonder voelt.

Veel interessanter is het om te kijken naar hoe het na een jaar gaat. In elke vorige relatie had ik een soort voorbehoud: dit is leuk voor zolang het duurt. Nog steeds geloof ik niet dat liefde per se een leven lang moet duren om waardevol te zijn, maar toch houd ik deze keer geen rekening met een naderend einde. Althans, ik maak geen leuke plannen voor na dat einde, soms vrees ik het einde wel. Dan zeg ik ‘ik dacht vandaag dat je bij me weg zou gaan’, en hij zegt dan ‘och liefje, alweer?’

Ik denk dat ik na een jaar kan zeggen dat een goede relatie werken is. Of het hard werken is weet ik niet, maar ik ik geloof dat ik gewerkt heb. De theorie dat in het geval van echte liefde alles vanzelf gaat, is slechts op een korte periode van toepassing. In die periode ben je met niet veel meer zaken bezig dan de fysieke. In die periode bestel je pizza, omdat alle supermarkten gesloten zijn tegen de tijd dat je de slaapkamer uitstapt omdat je honger hebt. In die periode heb je een schrale kin van zijn stoppels. Ik herinner me dat we in die periode wel eens tegen elkaar zeiden dat dit allemaal niet te lang moest duren, dat we het vast zouden missen als het voorbij was, maar dat het niet handig was dat we nergens meer aan toekwamen.

De periode duurde langer dan we voorspelden, maar het was voorbij voor we er erg in hadden. Werken voor de relatie begon met me realiseren dat het misschien niet aantrekkelijk was dat ik altijd zijn boxershorts droeg. Later, toen seks niet meer iets was dat ons overviel als we eigenlijk iets anders van plan waren, bedacht ik dat ik initiatief moest nemen. De eerste keer dat ik dat dapper deed op een moment dat er verder niets in de lucht hing lag hij op de bank. Ik ging op hem zitten en gaf hem zachte kusjes in zijn nek. Het leek even te duren voordat hij mijn bedoelingen had opgepikt, maar na een tijdje hoorde ik zijn ademhaling trager en dieper worden. Het wond me op. Toen ik hem lang en diep door zijn neus hoorde inademen, keek ik hem aan. Ik verwachtte dankbaarheid over het initiatief dat ik had genomen, in plaats daarvan was ik van dichtbij getuige van de grootste geeuw die ik in maanden had gezien.

Moeite doen voor een relatie zit niet in een keer je best doen. Moeite doen zit in jezelf oprapen voor iemand anders. Ik ben het afgelopen jaar veel in paniek geweest over het hebben van een relatie. Soms vertelde ik het hem, soms besloot ik het voor mezelf te houden. Vaak maakte ik daar een verkeerde keuze in, wat de paniek niet ten goede kwam. Ik moest vaak huilen en dat deed ik dan bij voorkeur stiekem, omdat ik dacht dat het beter was als hij het niet zag. Soms voelde ik me alleen en ik geloof dat het geheim van werken aan een relatie zit in wat ik op die momenten deed, in wat ik op die momenten anders deed dan in mijn vorige relaties: me realiseren dat een eenzaamheid een gevoel is waar je iets aan kan doen, me realiseren dat er in deze relatie nog iemand anders bestaat dan ik en dat deze ander ook gevoel heeft, een gesprek aangaan, laten zien dat ik moet huilen, een grapje maken, sorry zeggen, waardering uiten. Me realiseren dat weggaan geen oplossing is.

Afgelopen zondag gingen we ‘s ochtends naar de Stadjersmarkt. Ik kocht een boek van Roald Dahl dat ik al tien keer gelezen had en hij een houten scorebord waarop we scores over willekeurige zaken bij wilden gaan houden, wie de meeste taalfouten maakt bijvoorbeeld. Tussen de middag bakte ik burgers die ik met veel groente en saus tussen twee boterhammen serveerde. We lagen samen in bed, we hadden goede gesprekken. Hij werkte wat achter de computer terwijl ik las. Omdat ik last van mijn nek had, legde hij twee matjes op de grond, gaf mij een van zijn parkietenleggings om aan te trekken en zocht een geschikte yoga-instructie op Youtube. Het hielp. Daarna bestelde hij pizza en zette Formule 1 op. We zaten samen op de bank, ik las De Heksen voor de elfde keer, hij keek de wedstrijd en kneep af en toe in mijn voet om te laten weten dat hij aan me dacht.
Ik dacht terug aan wat ik de afgelopen maanden had gedaan, aan Dichters in de Prinsentuin, aan zomerdagen in het plantsoen, aan mijn verjaardagsfeest, het aardbeipak dat ik toen droeg en wie er allemaal waren.
‘Dit is de mooiste dag van de tweede helft van 2018,’ zei ik. Ik schrok van hoe erg ik het meende, moest een beetje huilen en deed niet mijn best het te verbergen.

6 gedachtes over “Een jaar een match

  1. Wauw. Jeetje. Ik kom via Twitter toevallig voor het eerst op je blog en wat heb je dit schitterend opgeschreven. Bij vlagen heel herkenbaar ook. Dankjewel hiervoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *