Dichters in het Donker

Over tien dagen lees ik ergens gedichten voor. ‘Wat leuk,’ zeggen de mensen. Ze hebben het verkeerd begrepen. Er is weinig leuks aan. Voornamelijk veel engs. En gênants. Wat ik schrijf, rammelt. Wat ik voordraag, hapert. De enige manier om daar wat aan te doen, is te blijven schrijven. Te blijven voorlezen. Dat is niet leuk. 

Ik denk aan de eerste keer seks. En de tweede en derde. Hoe het daarna al snel leuker werd. Misschien wordt dit niet leuker en ga ik er toch mee door.

Een gedachte over “Dichters in het Donker

  1. De spanning van voordragen
    het omgaan met
    zal wennen door te doen
    En wellicht schijnt dan
    het enthousiasme van dichten
    door de woorden van toen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *