De winter start vaak in het nieuwe jaar

Als ik het nodig vond om langs te komen en kreeg maar geen uitnodiging, mocht ik zelf bellen, zo hadden ze gezegd. Ik had week na week keurig middels een vragenlijst laten weten hoe het met me ging. Ik liet weten hoe moe ik me voel, op een schaal van 1 tot 5. Hoe fit ik me voel, op een schaal van 1 tot 5. Hoe somber ik me voel. Of die somberheid op verdriet lijkt. Of ik het me sterk aantrek wat anderen van me vinden. Of ik nog zin in seks heb. Of ik tevreden ben over hoe ik mijn werk doe.

Vorige week vulde ik de vragenlijst in en dacht: nu bellen ze vast.

Deze week sliep ik elke dag uit tot een uur of twee, vulde de lijst in en besloot na het versturen zelf maar te bellen. De verpleegkundige die gaat over het inplannen van de afspraken voor lichttherapie nam de telefoon niet op.

Nu heb ik energie, dacht ik. Nu moet ik bellen. Ik belde wel tien keer, vlak na elkaar, als iemand het had gehoord moest hij gedacht hebben dat er een noodgeval was, maar niemand hoorde de telefoon en het werd etenstijd en ik gaf het op.

‘Het is vast een test,’ zei ik tegen mijn vriend. ‘Ze herkennen me aan mijn nummer, zien hoe vaak ik bel en vinden dat iemand die de energie heeft om zo vaak te bellen nog lang geen lichttherapie nodig heeft. Ze wachten af om te zien of ik morgenochtend weer contact opneem, als ik morgenochtend niets van me laat horen geloven ze dat het erg genoeg is en dan bellen ze morgenmiddag terug.’
‘Dat is een uitstekende theorie,’ zei hij. ‘Je hebt er alleen geen rekening mee gehouden dat ze me ingelicht hebben en dat ik nu aan ze door moet geven dat je denkt dat er sprake is van een samenzwering en dat ze nu zéker geloven dat het tijd is dat je langskomt.’

Ik dronk vanmorgen Red Bull en belde toch zelf maar. De verpleegkundige vroeg of ik degene was die gisteren constant had geprobeerd contact op te nemen, ze wilde me al terugbellen.

Vanaf maandag zit ik elke ochtend drie kwartier voor een lichtbak. Ik probeer me voor te stellen hoe die bak er uitziet. En of ik er in mijn eentje voor zit, of met een hele groep mensen. Op een soort tribune. Een tribune vol mensen met mijn energielevel. Een tribune vol mensen met mijn gemoed.

Ik probeer me voor te stellen hoe het is om een week lang elke dag vroeg op te staan.

Een gedachte over “De winter start vaak in het nieuwe jaar

  1. Wat ben ik blij dat ik jou ‘ken’. Je stukken zijn zo herkenbaar en treffend geschreven dat ik tijdens het lezen een bijzondere connectie ervaar. Je bent als een spiegel die nu eens niet confronteert maar juist kalmeert. Veel dank voor wat je met ‘mij’ deelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *