Crush

Onbereikbare crushes horen bij een bepaalde leeftijdscategorie. Dat dacht ik. Toen ik een tiener was, las ik in de Tina dat het normaal is dat je verliefd wordt op een popidool. Dat is veilig. De volgende verliefdheid is op een onbereikbare jongen uit een hogere klas. Iets minder veilig. Pas wanneer je er echt klaar voor bent, word je verliefd op de onhandige slungel die links van je zit bij wiskunde en aan het einde van de dag vaak een beetje stinkt.

Mijn eerste crush zat in de band Hanson. Ik had eerder al posters van de Backstreet Boys in mijn kamer hangen, maar die hingen er om dezelfde reden dat ik ook eens besloot paard te rijden: ik wilde net zo zijn als de populaire meisjes. Ik wist niet wie van de Backstreet Boys ik de leukste vond. Ik koos voor Kevin. Ik was bang voor zijn mannelijke wenkbrauwen, maar niemand wilde Kevin en dat vond ik sneu.

Toen ik Hanson leerde kennen, wist ik meteen: ik wil Zac. Het langharige jongetje was drummer en de jongste van het MMMBop-trio. Ik behangde mijn kamer met posters, had een tas en een glas met een afbeelding van de bandleden en droomde niet alleen weg bij het debuutalbum, maar ook bij de kerst-cd.

Het meisje uit mijn klas waar ik het meest tegenop keek, vond Hanson maar stom. Niet alternatief. Zac vond ze de minst erge van de broers, omdat hij drumde. Het meisje dat voor me zat bij Nederlands kon Hanson wél waarderen, want ze had gehoord dat de jongens in de Here God geloofden. Ik was het vatbaarst voor de invloed van het alto-meisje. Aan het einde van de eerste klas vond ik dat ik Hanson ontgroeid was en ging op zoek naar alternatieve muziek.

Bibberend stond ik in de Veendammer Free Record Shop. In het schap met alternatieve cd’s had ik een exemplaar van Cradle of Filth gevonden. Ik had de band voorbij zien komen op de T-shirts van stoere jongens en het sprak me enorm aan dat alle bandleden er uitzagen of ze deel uitmaakten van The Addams Family. Ik had een blonde boblijn, een blauwgeruite jas en het idee dat ik een grote underground ontdekking had gedaan. Ik hoefde alleen nog maar de moed te verzamelen om te vragen of ik de cd mocht beluisteren, voordat ik hem kocht. Of ik wel serieus geïnteresseerd was, had de verkoopster gevraagd.

Het duurde niet lang tot ik een kwade puber was. Hanson verdween in de prullenbak, ik kocht een zwart oogpotlood en mijn Nijntje-agenda werd volgeplakt met afbeeldingen van Cradle of Filth. Mijn nieuwe crush was Dani. Net als Zac had Dani lang haar. Dat was meteen de enige overeenkomst tussen de heren. Dani zong over seks en dood en liet zich fotograferen terwijl er bloed uit zijn mond liep. Ik had nog nooit iemand zo volwassen en indrukwekkend gezien. Ik droomde dat Cradle of Filth in Nederland op zou treden, dat mijn ouders me naar het concert lieten gaan en dat Dani me zou zien staan in het publiek. We hebben het mooi gehad.

Na Zac en Dani volgden inderdaad de onbereikbare jongens uit hogere klassen. Langharige, want zo had ik dat geleerd. Mijn favoriet had een ringbaard, we noemden hem Baardje. Later ben ik Baardje eens op een verjaardag tegengekomen. Hij bleek Martijn te heten en ik heb hem verteld over hoe ik giebelend tussen de kapstokken naar hem heb gegluurd. Martijn nam het ter kennisgeving aan.

Volgens de Tina-theorie zouden de onbereikbare crushes verleden tijd moeten zijn, na het krijgen van je eerste vriendje. De theorie leek lang te kloppen, tot ik afgelopen zomer in de Prinsentuin een dichter met ongemakkelijke armen zag. Hij stopte met voordragen toen de klokken van de Martinitoren begonnen te luiden en ging verder toen ze stil waren. Of tot ik die dichter afgelopen zomer op het Tuinfeest naast een man met lang haar op een podium zag staan, en ik niet naar de man met het lange haar keek. Of tot ik ineens weer vrijgezel was en de stilte tijdens de afwas vulde met een radio-interview met de dichter. Dat ik terugspoelde om te horen of hij ‘een vriendin’ zei, of ‘mijn vriendin’.

Een merkwaardige crush is het. Hij praat in interviews niet over zijn eerste vriendinnetje, maar over zijn kinderen en moeilijke periodes in zijn leven.

Zijn naam staat niet in mijn agenda gekrast. Ik heb geen mok. Ik heb geen posters. Slechts een bundel en betamelijke, maar gênante dromen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *