Skip to content

Archive:

Jirke

Wiegen

Ik hield een baby in mijn armen (ze was perfect, heel klein, greep mijn vinger vast zodat ik haar nageltjes kon bekijken, de kleine nagels van baby’s staan bovenaan de lijst met dingen die zaken die op zijn mooist zijn in een minuscule uitvoering en ik bewonder de mensen die de verantwoordelijkheid hebben om die […]

Big in Veendam

Soms denk ik terug aan mensen van wie ik de naam niet meer ken, me het gezicht niet herinner, niet de grapjes die ze maakten. Mensen die gevangen zitten in een kort fragment dat zich in mijn hoofd genesteld heeft. Het is zaterdagochtend, vroeg, veel te vroeg voor een tiener, en ik vul de koeling […]

De maat

1. We zitten aan tafel. Op de knieĆ«n van mijn spijkerbroek zitten natte plekken van het spelen in het gras. Er staan drie borden. Een voor mijn vader, een voor mijn broer en een voor mij. ‘Eet mama niet mee?’ vraag ik aan mijn vader. ‘Jawel,’ zegt hij. Mijn moeder komt de keuken uitgelopen met […]

Het geruis

Er is een plek in mijn hoofd en het ruist er. Er is een plek in mijn hoofd, het is lang lang geleden ontstaan, langer geleden dan ik kan bevatten en het groeide met iedere keer ik hoorde dat ik me niet aan moest stellen, niet moest huilen, stil moest zijn. Er is een plek […]

Naar het slot

Wat het is, ik wil geen kinderen, ik hoef geen nageslacht, ik wil graag voor iemand zorgen en dat lukt me uitstekend binnen werktijd, ik heb niet het gevoel dat ik een andere keuze moet maken dan de beslissing die er nu ligt, ik heb niet het gevoel dat ik moet laten zien dat ik […]

De gaten

‘Voordat we definitief afsluiten,’ zei ze, ‘voordat we dit afronden en ik jullie niet meer spreek, wil ik de gelegenheid geven nog wat te vragen. Als er iets is blijven liggen, een onderwerp waar we het nog over moeten hebben, een vraag die je nog wil stellen: dit is het moment. Straks kan het niet […]

Een jaar met Vasco

Hoe het precies zou gaan had ik niet bedacht. Wel dat Vasco minder bang zou worden, hier een plek zou vinden waar hij op zijn gemak zou zijn, waar hij zich niet steeds hoefde te verschuilen. Dat hij zou weten wat hij aan me had, dat ik hem niet aaide als hij dat niet wilde, […]

Kinderen

Ik droomde dat Oscar een kind schonk aan een oude vriendin van me. Ik vond het ongemakkelijk, Oscar zou zich niet met de opvoeding bemoeien, maar deze mensen zouden voor altijd aan elkaar verbonden zijn, buiten mij om, op een manier waarop ik nooit met iemand verbonden zou zijn. Ik voorzag problemen, maar wilde niets […]

Gebeden

Er ligt een periode tussen het moment dat ik voor het eerst met een vet zwart potlood dikke lijnen over mijn oogleden trok en het moment waarop ik al mijn afspraken af begon te zeggen. Of misschien begon die periode op het moment dat ik heel hard piemel over het schoolplein riep en ik ontdekte […]

Nieuw mens

Dit is een nieuw mens. Hetzelfde lichaam, hetzelfde brein, dezelfde herinneringen. Dit is een nieuw mens, een mens therapie dat heeft gehad, heropgevoed is, andere inzichten heeft opgedaan. Het bewijs van neuroplasticiteit. Ik heb geleerd om anders te leven. Om het gesprek met mezelf aan te gaan. Om het anders te doen dan ik eerder […]