Adventskalenders

Het is december. Het is vroeg donker en terwijl winkeliers aan het einde van de dag tevreden de inhoud van hun kassalades tellen, tellen consumenten de dagen af tot aan kerst.

Het is advent en wie daar op een sobere manier bij stil wil staan steekt elke zondag een kaars op zijn adventskrans aan totdat op de zondag voor kerst alle kaarsen op de krans branden. Wie meer wil dan wekelijks kaarsen aansteken haalt een adventskalender in huis en wie niet van chocolade houdt of graag het kapitalisme viert onder het mom van aftellen naar een christelijke feestdag koopt voor zichzelf een prijzige kalender met allerlei verrassingen.

Adventskalenders met beautyproducten zijn populair. Op social media zie ik influencers elke dag een vakje van de adventskalender van hun favoriete beautymerk openen. Sommige YouTubesterren hebben meerdere kalenders in huis gehaald, en een enkeling opende al op de eerste dag van de maand meteen alle vakjes. Zelden zag ik mensen zo enthousiast over minuscule potjes nagellak en parfum.

Ik heb een adventskalender in mijn hoofd. Op de eerste december kreeg ik dat ik dacht dat mijn vriend niet meer van me hield. Op de tweede december kreeg ik dat ik de hele dag in bed wilde blijven, ik had dat geschenk al vaker gehad.

Influencers krijgen vaak nagelvijltjes in december, ze halen ze zuchtend uit de adventskalenders.
‘Ja, hoor, daar heb je hem al,’ zeggen ze tegen de camera’s in hun eenzame kamers, ‘er zit altijd wel een vijltje bij.’ En zoals de influencers met een te grote beauty-stash hun pas gekregen nagelvijlen meteen in de bak met weg te geven spullen gooien, legde ik het in bed willen blijven liggen naast me neer en stond op.

Vandaag kreeg ik dat ik in paniek raakte toen een collega me liet weten dat iemand een belangrijke mail van mij niet had ontvangen. Als ik in paniek raak, doe ik niets meer. Dat is onhandig als je naar de ontvangers van je belangrijke mails moet kijken.

Ik vrees voor de rest van de maand. Een bekwame arts heeft de adventskalender in mijn hoofd een winterdepressie genoemd. Waar een deel van de bevolking de gourmetpannen vast afstoft, probeer ik mezelf overeind te houden terwijl de korte dagen me omver proberen te duwen. Vroeger overviel het me elke dag, tegenwoordig weet ik ongeveer wat er komt: overdag willen slapen, veel en ongezond willen eten, geen zin hebben om met mensen af te spreken, weinig behoefte hebben aan seks en vooral constant het gevoel hebben dat ik alles verkeerd doe.

Ondertussen probeer ik toch te werken, mijn afwas niet te ernstig uit de hand te laten lopen, af te spreken met mensen die me dierbaar zijn, leid ik mezelf af door kopen van nutteloze producten die ik langs heb zien komen bij influencers die ik alleen ironisch denk te volgen, smeer ik tegen beter weten in glitters op mijn gezicht in de hoop dat ik er gelukkiger van word en hoop ik maar dat mijn brein geen onverwachte dingen doet de komende tijd.

Vandaag zag ik een YouTube-ster huilen omdat een van de vakjes van haar Asos-adventskalender leeg bleek. Zo’n verrassing zal mij deze maand vast niet gegund zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *