Dit is Tinder

Ik wilde niet graag een date, maar wel eindelijk eens Tinder gebruiken. 

Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Zijn die bovenarmen echt zo gespierd? Maar hoe? Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Shaggies roken. Dat mis ik eigenlijk wel. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Like. Match. Niet de bedoeling. Match opheffen. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Karpervisser. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. He, die ken ik. Nope? Of, nee, wat is de etiquette, had ik een praatje moeten maken? Te laat. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. He, een karper. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Houdt van de geur van oude boeken. Vooruit. Like. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope.  Nope. Weinig mannen met karpers, valt me op. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Houdt van reizen. Nope. Houdt van gezelligheid. Nope. Houdt van humor. Nope. Is sociaal. Nope. Is spontaan. Nope. Is een levensgenieter. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Veel mannen met bier op de foto. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope.  Nope. Nope. Nope. Staat op de foto met een bloedmooie vrouw in bikini. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Een foto van de Tasmantoren. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Karper. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Weer van die gespierde bovenarmen. Zijn eigen hoofd past in zijn bovenarm. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Match. Niet de bedoeling. Match opheffen. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Een huisarts! Zal ik? Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Ah, kijk aan, samen met een kind van zes je middelvinger opsteken. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Foto van de inventaris van de gemiddelde bdsm-winkel. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Heeft een “bestuurlijke functie op hoog niveau”. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Oh, wel leuk? Toch niet. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Trek je shirt aan. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Nope. Er zijn geen nieuwe personen bij jou in de buurt.

Windstil

In de dagen voordat je een levensveranderende beslissing neemt, voel je je machtig. Dat is onterecht, op het merendeel van de gevolgen van je beslissing heb je geen invloed.

Het zou kunnen zijn dat er straks geen boeken meer in je vensterbank liggen, al kan je daar nu geen goede reden voor bedenken. Vrienden kunnen je de rug toekeren. Misschien pas je je eetpatroon aan. Eet je weer vlees. Je kan ontzettend rijk worden en er een vervelende persoonlijkheid door krijgen. Je krijgt mogelijk een affaire met je onaantrekkelijke buurman (die waarvan je nu nog niet weet of hij geniaal is of hulp nodig heeft). Je zou je schamele kennis over kruidengeneeskunde zo sterk kunnen ontwikkelen, dat je voor relatief weinig geld ingehuurd wordt door de farmaceutische industrie. Wellicht ga je kettingen rijgen, om ze in een webshop te verkopen. Je kan de behoefte krijgen om te reizen.

Je blik is beperkt, je zou je meer bezig moeten houden met onbedoelde effecten van de keuzes die je maakt.

In de dagen voordat je een levensveranderende beslissing neemt, voel je je machtig. Je creëerde een tweesprong en hebt daardoor het idee dat je iets te bepalen hebt.

Je denkt aan hoe je altijd bang was als je alleen op straat liep. Je denkt aan die keer op straat dat je voor het eerst besefte dat je zomaar iemand kon schoppen en bang werd voor jezelf.

Lopen

Vorige week had ik 180 kilometer gelopen, nog 20 te gaan en pijn. Ik zat in mijn eentje in het gras. Er zaten blaren op mijn voeten. Sommige blaren hadden geen vel meer, maar dat wist ik toen nog niet. Mijn linkeronderbeen was zo gezwollen, dat ik mijn enkel niet meer zag. Ik kon mijn linkervoet goed strekken en mijn rechtervoet voornamelijk goed naar boven bewegen. Mijn rechterkuit voelde beurs. Ik had honger, maar kon niet eten. Ik had dorst, maar ik dronk al zoveel. Ik was moe en opgeven was geen optie. 

Ik stond op, zette mijn ene voet voor mijn andere en huilde. Ik maakte lelijke passen. Maar ik zette mijn ene voet voor mijn andere. Ik liep. En ik liep zelf. Niemand die me duwde. Niemand die me dwong. Niemand die iets van me vroeg. Ik liep zelf, ondanks alles.

Ik veegde mijn wangen droog en ontdekte dat ik mijn schouders kon rechten. Dat ik symmetrische stappen kon maken. Dat ik kon horen wat er om me heen gezegd werd. Dat de zon scheen, al was ze te fel. Ik had pijn en ik liep en ik kon op zo’n manier lopen, dat niemand me zag.  Ik hoefde niet bekeken te worden.

Jij liep even later een andere kant op. Ik weet niet van welke kaart jij leest. Ik zal jouw afwezigheid dragen zonder te buigen. Het gat laat ik open en niemand zal het zien. 

Getest worden

Of ik tweehonderd euro contant mee wilde nemen. Dat had met schimmigheid niets van doen: ik mocht het geld ook overmaken, maar een pinautomaat zou er niet zijn.

De oprijlaan was er een met kiezels. Ik was er al een paar keer voor langs gelopen. Doordat ik de bus had genomen was ik meer dan een half uur te vroeg. Ik durfde niet meteen aan te bellen. Het pand was enorm, maar de kans dat er geen wachtkamer aanwezig was leek me groot. Dat gaf niets, het was zonnig.

Door mijn dunne schoenzolen leek ik elke steen te kunnen waarnemen. Ik vroeg me af hoe de oprijlaan zou voelen onder veterschoenen met lederen zool. Waarschijnlijk slechts als oneffen. Het geluid van de schurende stenen zou wel hetzelfde zijn.

De deur zat aan de zijkant van het pand, drie stenen treden hoog. Er miste een authentieke trekbel.

De man die opendeed was klein, grijs en vriendelijker dan ik had verwacht nadat ik hem telefonisch had gesproken. Het accent dat aan de telefoon zijn goede afkomst verraadde leek verdwenen. Hoewel ik nog steeds te vroeg was, mocht ik meteen doorlopen.
‘Kon je het goed vinden?’ vroeg de man.
‘Uitstekend,’ zei ik, ‘U had gezegd dat ik naast het benzinestation moest zijn, en dat klopte.’

Ik mocht naast de man aan het eiken bureau komen zitten, terwijl hij zich over een handzame laptop boog.
‘Eens zien,’ zei hij, ‘je bent hier vanwege de diagnose ADHD. Waar is die die diagnose gesteld? Gebruik je medicatie? In welke dosering?’
Ik gaf antwoord, de man typte. Hij zat met zijn neus op het toetsenbord als hij schreef en met zijn neus tegen het scherm als hij zijn woorden nalas.
‘Ben je al met rijlessen begonnen? Hoe gaat dat? Hoe vindt je rijleraar dat het gaat? Heb je je theorie al gehaald?’
De vragen waren gemakkelijk.
‘Kon je het hier trouwens goed vinden?’ vroeg de man nog eens.
‘Ja,’ zei ik.

Er stonden minstens tien schilderijen op de grond tegen de muren opgesteld. Een met koeien. Een met Lenin. Iets abstracts. Ik nam aan dat ze opgehangen moesten worden.
‘Bent u aan het inrichten?’
‘Nee.’
‘O.’

‘Ik heb nog een paar vragen,’ zei de man. Zijn rode montuur leek gehaald bij een kwaliteitsopticien. Ik had mijn twijfels bij de kwaliteit van de glazen.
‘Drink je?’
‘Valt mee.’
‘Wat bedoel je daarmee?’
‘Het wisselt.’
‘Hoeveel glazen drink je per week?’
‘Als het een paar glazen in een week zijn, is het veel.’ Ik verzuimde te vertellen hoe ik aan dat gemiddelde kwam, maar vertelde wel dat ik haast nooit drink als ik alleen ben.
‘Gebruik je drugs?’
‘Al lang niet meer.’
‘Heb je geblowd?’
‘Ja. Maar het is al tien jaar geleden dat ik dat voor het laatst gedaan heb.’
‘Heb je andere middelen gebruikt?’
‘Ja. Niet vaak en net zo lang geleden.’

‘Hoe zou je jezelf omschrijven?’
De man draaide zich van zijn toetsenbord af en keek me aan. Ik wist geen antwoord te geven en keek naar de boekenkast. Deze stond net te ver weg om te kunnen lezen wat er op de ruggen van de boeken stond, hoewel de meeste boeken fors waren. Vast medische informatie.
‘Ik lees graag.’
‘En verder?’
‘Ik handel snel, maar denk er achteraf lang over na.’
‘Je bent een denker. Ben je ook impulsief?’
‘Vroeger wel, inmiddels niet meer zo. Ik ben ouder geworden. Eigenschappen als impulsiviteit zijn niet statisch, geloof ik. Of denkt u van wel?’
‘Wat vind je eigenlijk van je diagnose?’
‘Ik ben niet ziek. Ik heb een aantal kenmerken waar we de term ADHD voor hebben bedacht. Het is fijn dat ik er pillen voor kan krijgen.’
‘Ik moet even wat pakken, een moment.’

In een hoek van de ruimte stond een bronzen sculptuur op een sokkel. Ik wist niet wat het voor moest stellen. Door de brede jaloezieën scheen de zon er strepen op. Die vond ik mooi.

De man kwam terug met een labformulier.
‘Wat mij betreft mag je je rijbewijs gaan halen. Ik stuur je gegevens door naar het CBR. Er is alleen één ding: je moet eerst een drugstest doen.’
Ik fronste.
‘Ik weet dat het lang geleden is dat je iets gebruikt hebt, maar vanwege je drugsverleden moet ik dit doen. Het is een urinecontrole.’
‘Moet ik onder begeleiding in een potje plassen?’ Ergens vond ik dat een aardig idee. De man wist niet of het plassen onder begeleiding gedaan moest worden.

‘Wat vond je van dit gesprek?’
Het was geen bijzonder onprettig gesprek, maar ik had er tweehonderd euro voor betaald.
‘Ik vraag me af wat het nut precies is geweest,’ zei ik. ‘Als iemand de juiste dingen zegt in dit gesprek, geeft u toch uw goedkeurig?’
‘Denk je niet dat ik door masking heen kan prikken?’ vroeg de man. Hij lachte voor het eerst.
‘U heeft veel ervaring, dus in de meeste gevallen kunt u dat vast.’

Ik kreeg een stevige hand. De mijne was klam. De man zou me bellen zodra hij de uitslag had.

Op de oprijlaan trok ik mijn vest uit. Hoewel ik tevreden was met de mooie anekdote die ik met het moeten doen van de plastest gewonnen had, baalde ik inmiddels van mijn eerlijkheid. Als ik de man niets over drugs had verteld, hoefde ik geen extra hindernis te nemen op weg naar mijn rijbewijs. Waarna ik me afvroeg hoe het kon dat ik dit als een hindernis zag, als ik zo eerlijk was geweest.

Ik bekeek mijn telefoon. Nog twaalf minuten tot de bus langs zou komen.

 

Vragen die ik tijdens Dichters in de Prinsentuin met ‘nee’ heb beantwoord

Wil je wat drinken?
Heb je Sonja al gezien?
Moet ik een plakje cake voor je meenemen?
Is deze stoel bezet?
Vond je dit ook zo’n mooie voordracht?
Ben jij Mark tegengekomen?
Zit er iemand naast jou?
Weet jij wie hierna voordraagt?
Ben je hier met de trein gekomen?
Ben je bekend met het werk van deze dichter?
Kom je uit Utrecht?
Heb je een paraplu mee?
En jij hebt hier al eens in de loofgangen gestaan?
Is er nog een andere wc?
Zit jij nou ook bij de Arbeiderspers?

De kleding van dichters

Ik ging naar Dichters in de Prinsentuin. Ik maakte aantekeningen, omdat ik een verslag zou schrijven voor SLAG. Op mijn papier verschenen zinsdelen over dichters, over hun voordrachten. Ik schreef ook op of de zon scheen. Wat het publiek deed. Dat er een duif liep. Dingen waarmee ik de sfeer zou kunnen omschrijven. Als vanzelf wilde ik iets opschrijven over het vestje dat een dichteres droeg. Voordat mijn pen het papier raakte, bedacht ik me. Wat gek dat me dat relevant had geleken.

Ik ergerde me aan de neiging die ik had gehad. Het bleef me bezighouden. In de kantlijn schreef ik iets over de kleding van een mannelijke dichter. Als daad van verzet tegen mezelf. Zijn blauwe vest haalde uiteindelijk het verslag.

“De tweede ronde op het theeveld wordt geopend door Tonnus Oosterhoff. Oosterhoff draagt een sportief blauw jasje met witte strepen over de mouwen en ‘Uruguay’ op de rug. Zijn bril heeft hij in het haar. Het publiek luistert ademloos naar het benauwende mannengedicht over een mijnwerker uit Kentucky.”

Over niet alles tegen de dokter hoeven zeggen

Na de eerste poging durfde ik het bijna niet nog eens te proberen. Die eerste poging mislukte namelijk vreselijk. Dat had ik kunnen voorspellen nadat de invalarts had gezegd dat ze vaker spiraaltjes had gezet, maar nog nooit een koperspiraal. En dat de spiralen waar zij mee werkte, ingeklapt in een rietje zitten en pas uitklappen nadat ze ingebracht zijn, terwijl een koperspiraal een al uitgeklapt ankertje is.

Ze had blonde krullen en was heel vriendelijk. Ze werkte normaal gesproken voornamelijk in dorpen, vertelde ze. Toen ze zei dat ze niet wist of ze mijn spiraal kon inbrengen, maar het wel wilde proberen, zei ik gretig ‘ja’. Ik volgde een cursus journalistiek schrijven en moest nog een stuk inleveren over iets wat ik zelf meegemaakt had. Een spiraal krijgen van iemand die niet wist of ze het kon, leek me een uitstekend onderwerp.

Na twintig minuten van het uitproberen van tangen en klemmen van verschillende formaten (‘wacht, misschien helpt het als ik deze gebruik’), had ze me diverse buikpijnen bezorgd. Dof, scherp, klein, groot, lokaal en door de hele onderste helft van mijn romp. Ze kwam tot de conclusie dat mijn baarmoedermond onvindbaar was en gaf het op. Daardoor kon ik meteen een ander onderwerp zoeken voor het stuk dat ik moest schrijven, want dat zou ik een paar dagen later inleveren.

Een aantal weken later kon ik weer terecht, nu bij een arts die meer ervaring had met spiralen. Ook met koperen varianten. Ik ging liggen, uitte mijn angst en hield van de zenuwen niet meer op met praten.

‘Waar is dat apparaat voor? Hoeveel soorten eendenbekken zijn er? Gebruikt u voor elke vagina een ander formaat? Zijn veel vrouwen zenuwachtig? Zetten alle artsen in de praktijk spiralen? Nee? Waarom niet? Hoe vaak doet u dit?

De arts was oud en grijs en rustig en ervaren. Hij beantwoordde mijn vragen, terwijl ik met ontbloot onderlijf op het artsenbankje lag. Ondanks dat ik me niet in een gebruikelijke positie bevond om een gesprek met iemand te voeren, was het haast gezellig met de arts. Ik vertelde over de vorige poging de spiraal te laten zetten en hij moest zachtjes lachen om het geklungel.

De arts hield de tang omhoog waarmee mijn baarmoederhals vastgepakt zou worden. Er zat een klein puntje aan, of haakje. Zou die er niet aanzitten, zei de arts, dan zou de tang geen grip hebben omdat het binnenin de vagina glibberig is. Terwijl hij mijn baarmoederhals vastpakte, vertelde hij dat alles precies op zijn plek lag en dat hij niet snapte waarom de vorige arts haar weg niet had kunnen vinden.

Er schoot een steek door mijn buik. Een vreselijke. Dat kleine puntje aan die tang was prima te voelen. Ik werd wat misselijk en mijn hoofd werd warm van de pijn. En door mijn rusteloosheid, mijn ongemak, of misschien gewoon doordat ik het kon vinden met de kalende man die met roestvrijstalen voorwerpen mijn lichaam binnendrong, maakte ik een opmerking die ik al terug had willen nemen, toen ik nog niet eens uitgesproken was.

‘Het helpt vast als je een beetje sadistisch ingesteld bent, als je dit werk doet.’

Shit. Dit was niet op het goede moment, niet de juiste persoon. Ik sloot mijn ogen en hoopte dat de arts me niet gehoord had. De opmerking zou negeren. Over iets anders zou beginnen. In plaats daarvan lachte hij weer, terwijl ik nog een pijnscheut in mijn onderbuik voelde.

‘Daar doe ik geen uitspraken over.

Zo.

Je mag je aankleden, hoor. Ik ben klaar.’

Jubileum – honderd stukjes

Hoera!
Op 31 augustus vorig jaar schreef ik hier mijn eerste stukje. Het waren slechts vier zinnen en de korte YouTube-video die me inspireerde om (weer) een blog aan te maken. Als ik de video nu zie, inspireert het nog steeds om meer te schrijven.

Gisteren schreef ik het honderdste blogstukje. Mijn vorige blog (dat niet meer bestaat) strandde op een stuk of zeventig. Honderd stukjes is een jubileum en een jubileum moet gevierd worden.

Cadeautip: een reactie
Wie viert, krijgt cadeaus.

Ik vind het fijn dat mijn blog gelezen wordt, soms zelfs best goed. Ik ben blij met je komst, terwijl ik geen idee heb wie je bent. Het lijkt me een aardig cadeau als je een reactie achteraat, zodat ik ook eens wat van jou hoor.

Wie ben je, wat doe je, kom je hier vaker en waarom? Wat heb je vanmorgen op je boterham gehad of welke andere blogs raad je me aan? Het maakt me eigenlijk niet zoveel uit wát je in je reactie schrijft, met twee woorden ben ik ook tevreden, maar ik zou het echt echt echt leuk vinden om eenmalig het eenrichtingsverkeer op te heffen.

Je kan je bericht onder dit blogstukje achterlaten.

Mijn jubileumverzoek doet me trouwens denken aan de ontlurkingweek van Maartje Luif. Dat is al meer dan tien jaar geleden. Woah.

Best gelezen
Ik zal jullie niet vermoeien met de statistieken van het afgelopen jaar, vooral omdat ik mezelf daarmee zou vermoeien. Een overzicht van de best gelezen stukken van de afgelopen honderd stukken, leek me wel een goed idee.

1.
Elf Dingen Waaraan Je Kan Zien Dat Iemand Oké Is

2.
Mood killer

3.
Waarom ik niet stil kan zijn

4.
Als je droef bent

5.
Gepast

6.
Voor altijd hier

7.
Tinder gebruiken

8.
Aardig gevonden willen worden

9.
Ik

10.
Een man

Onder de mensen

In mijn tas zitten: pennen, papier, een roman, een dichtbundel, een halve liter bier met tequilasmaak, een blik Golden Power, nootjes en een kleed om op te zitten. Ik draag een zonnebril en teenslippers. Ik loop richting het plantsoen.

Volgende maand zal ik ergens gedichten voordragen. Ik ben geen dichter. Om niet door de mand te vallen, zal ik gedichten moeten schrijven. Dat moet ik buiten doen, binnenshuis kom ik niet in beweging.

Het is druk in het plantsoen. In tegenstelling tot de voorgaande jaren, zit er niemand in bikini. Er branden nog geen barbecues.

Er zijn twee dingen die ik fijn vind aan naar het theater gaan:
1. De lichten in de zaal zijn uit. Er is geen afleiding van de hoofdzaak.
2. Ik heb een genummerde zitplaats en ik hoor daar te zitten. Dat weten ook de anderen.

Op het veld met het grote speeltoestel wil ik niet zitten. Te druk. Ik zou er uit de toon vallen, zonder gezelschap op een kleed. Waar ik wel thuishoor, weet ik niet.

Ik loop langs een groot veld waar mensen zitten die het leuk met elkaar hebben. Er zijn meerdere potjes frisbee aan de gang. Hoewel er ook mensen in hun eentje op dit veld zitten, loop ik door. De anderen zouden kunnen denken dat ik niemand heb om mijn kleed mee te delen en misschien is dat zelfs waar.

Even verderop zitten mensen langs het water. Langs de kant zwemt een meerkoet met bijna volgroeide jongen. Dit is een goede plek. Ik bekijk wat een gepaste afstand is tot andere parkbezoekers (twee meter lijkt me redelijk) en leg mijn kleed neer. Ik voel me een buitenstaander, hoewel dit geen verjaardag is waar iedereen elkaar kent.

De jonge meerkoeten hebben enorme lijven, maar ze duiken toch.

Na een uur stuur ik een bericht aan iemand die weet hoe je alleen op vakantie moet gaan. Ik verontschuldig me voor het bericht, omdat ik het idee heb dat er iets mislukt is. Ik krijg reactie.

‘Je alleen voelen betekent niet dat je niet alleen kan zijn.’