Causaliteit

Ik heb te weinig opleiding genoten. Ik raak verstrikt in mijn gedachten over oorzaak en gevolg. Was ik naar de universiteit geweest, zou ik de zaken een stuk helderder zien.

Ik ken genoeg intelligente mensen om geleerd te hebben dat ik een bericht op de wetenschapspagina van nu.nl niet zomaar voor waar aan mag nemen. Op nu.nl (en veel andere plekken, schijnt) vindt men causaliteit een lastig verschijnsel.

De zon gaat niet harder schijnen, als we met z’n allen veel raketjes kopen. Wetenschappers weten dat. En, belangrijker, ze weten hoe ze dat aan kunnen tonen.

Mijn brein lijkt op nu.nl, zodra ik over mezelf probeer te denken. Ik brei feiten en emoties willekeurig aan elkaar. Wanneer ik probeer mijn nieuwsberichten te ontwarren, blijf ik over met de losse feiten en emoties waar het bericht oorspronkelijk op gebaseerd was.

Zorgt de neiging tot het nemen van een drastisch besluit voor een naar gevoel? Of maakt een vervelende kriebel in de onderbuik dat je je leven ineens radicaal wil veranderen?

Wat heb je aan introspectie, als je nooit leerde oorzaak en gevolg te herkennen?